Parties and Crisis

Het is nog niet eens kwart voor 1 en ik heb al drie hoofdstukken van mijn sistema politico italiano gelezen. Dit betekent dat dit mijn intellectueel meest intensieve ochtend is geweest sinds mijn internship in juni. En om dit te vieren vind ik het dus nu tijd om jullie alles over mijn drukke, eventful week te vertellen (dit is aldus een sog-blog, voor de niet studenten onder ons: sog=studie-ontwijkend-gedrag).

Te beginnen met, natuurlijk, my Super-Awesome Fabulous Combined Birthday Party! Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes/smsjes/mailtjes en telefoontjes, die zeker hebben bijgedragen aan een leuke overgang naar de 'egte volwassenen-wereld' :). 21 zijn begon voor mij...met lessen. Uiterst braaf ben ik naar al mijn ochtend lessen gegaan om toen ik thuiskwam voor de lunch leuk verrast te worden door Pepe (mijn allerschattigste braziliaanse huisgenoot). Blijkbaar is het in Brazilie de gewoonte dat mensen op je verjaardag alles voor je doen. En om dit te demonstreren heeft Pepe mijn lunch gemaakt: heerlijke kip met rijst :). Mijn verrassing nummer twee kwam van mijn andere huisgenoot Joe, die met een grote bos bloemen thuiskwam (aww!). Hierna besloot ik dat aangezien het mijn verjaardag was, ik niet naar mijn middagles hoefde, en ik die tijd veel beter kon gebruiken voor het alles klaar maken voor het feest. Voor het feest hadden we om half acht afgesproken om aperitivo te gaan eten bij Mambo. Aperitivo is hét beste italiaanse eet-concept, waarbij je bij binnenkomst in een restaurant een glas wijn/cocktail bestelt, en daarna al het eten mag hebben dat je wil! Aangezien wij na 2 maanden Bologna allemaal aperitivo-experts zijn, kan ik bij deze vermelden: de beste aperitivo (mooist geserveerd, grootste verscheidenheid aan - heerlijk! - voedsel, en grooste gezelligheid) vind je bij Mambo, het super-hippe restaurant naast het Museum of Modern Arts. Nu hebben alle hippe Bolognezen dit allang ontdekt en zit het daar dus altijd vol, waardoor wij altijd buiten moeten eten, maar nu hadden we voor het eerst een tafel binnen. YAY. Het feest was een Combined Birthday Party, omdat mijn engelse vriendinnetje Ashleigh, net 21 oktober haar 21e verjaardag had gevierd. Hip etend en leuk zittend, kregen we allebei een mooi birthday-slinger die we de hele avond hebben moeten dragen, en vreselijke zingende birthdaycards. Verder heb ik een tasje gekregen, inclusief erinpassende mini-portemonnee, en een cocktail-shaker. Na een geslaagd diner zijn we verplaatst naar mijn appartement voor wat gezelligheid, totdat we om een uur of 12 zijn gaan feesten in de Soda Pops, 1 van de weinige clubs in town waar je niet entree voor hoeft te betalen, en dus meestal veeeeeeel te vol is, maar ook hier weer een meevaller. Er was ruimte, en het was geweldig. Om 4 uur was ik uitgeput, met pijn van mijn hakken tot in mijn knieen, en tevreden weer thuis.

De volgende dag was bijkom-dag. En daar heb ik me helemaal niets van aangetrokken. Ik besloot - met mijn stomme hoofd- namelijk smiddags naar de sportschool te gaan, alwaar werkelijk elke spier in mijn benen zo overwerkt is door het stricte sportprogramma van onze instrcteur, dat ik bij het naar buitenlopen al bijna niet meer de trap opkwam...Vervolgens, ben ik met Sophie, Ashleigh, Hannah en Emma (alle 4 engels) Indisch gaan eten. In italie, ik weet het, is dat eigenlijk een beetje godslastering, maar dat kon de engelsen blijkbaar niet zoveel schelen, zij missen hun curry te erg (hier onverkrijgbaar, want valt onder de categorie: niet-italiaans-kruid). Blijkbaar is Indisch eten daar de equivalent van in Nederlands Indonesisch eten, en gingen ze dus helemaal uit hun dak toen (waarschijnlijk het enige) Indische restaurant door Hanna was gespot. Ik begrijp hun hang naar curry nu, het eten was inderdaad errrg lekker. Hierna ben ik nog heel even naar een feestje meegeweest van Sophie's italiaanse huisgenoot, maar mijn spierpijn had ondertussen zulke verschrikkelijke proporties aangenomen dat ik het niet kon opbrengen nog langer gezellig te zijn en ik snel mijn bed in ben gedoken. De hele vrijdag kan verder vooral samengevat worden in P-I-J-N. Blijkbaar gebruik je je spieren toch best wel veel, stiekem, de héle tijd, en merk je dat pas goed als je spieren bij elke beweging schreeuwen 'what have you done to us!!!!' (en ja, mijn spieren schreeuwen in het engels, want dat is dramatischer). Tussen de pijn door, ben ik toch maar sportkleding gaan kopen, omdat Simone (met wie ik sport) helemaal de smaak te pakken heeft en zaterdag weer wilde gaan sporten, en ik moest toegeven dat ik afgezien van de pijn, ook blij was eindelijk weer íets intensiefs/enigszins gezonds te doen.

Zaterdag beloofde een rustige zaterdag te worden. Ik wilde mijn kamer opruimen, wassen draaien, beginnen met leren voor mn sistema politico-test, en chillen. Maar toen ging ik boodschappen doen, en werden al mijn chill-plannen in de war gegooid toen bij het betalen mijn kaart opeens verdween. Foetsie! Ik had betaald, de kassajuffrouw had mijn kaart op het speciale kaart-iets gezet samen met mijn bon, en ergens tussen de bon pakken, en weer opkijken was mijn kaart WEG. Na eerst al mijn boodschappentassen+ portemonne ondersteboven gehaald te hebben en overal gezocht te hebben, begon de paniek toch enigszins aan te slaan. De caissiere had ondertussen ook overal helpen kijken, en raadde me toen toch maar aan de kaart te blokkeren, want het had best gekund dat de persoon achter mij met de kaart vandoor was gegaan (en me mijn pincode had zien intypen). Ik ben toen naar huis gerend, en heb snel mijn kaart geblokkeerd (als 'kwijtgeraakt' aangegeven, want, zo verzekerde me de helpdesk-man, dan kon de kaart nog gedeblokkeerd worden als ik hem toch weer terugvond). Terwijl ik al allemaal sombere toekomstbeelden had over het laten overkomen van een nieuwe kaart vanuit nl (wat natuurlijk niet kan, omdat ie dan kwijtraakt in de post - wat moet ik nu, ik heb geen geld, stres, stress, stress), besloot ik op weg naar de sportschool nog eens langs de supermarkt te gaan....en ze hadden mijn kaart gevonden!!!! halleluja! Of...Ow. Nee. Toch niet, want toen ik belde om mijn kaart te deblokkeren, kwam ik erachter dat meneer de help-desk man even was vergeten te melden dat ontblokkeren alleen maar kan ik als ik hoogstpersoonlijk naar mijn filiaal ga In Nederland. Tja. 'Dan is er nu verder niets wat we voor u kunnen doen mevrouw.' Aldus zit ik nu sinds zaterdag in Bologna, met allemaal geld op mijn rekening waar ik helemaal niet bijkan. Gelukkig heb ik geld mogen lenen van Joe, en sturen mijn ouders geld op naar de rekening van een vriendin. Over hoe ik dit verder ga regelen wil ik me nu niet druk maken, ik moet namelijk eerst mijn midterm van morgen overleven en dan zie ik wel verder. Tomorrow is another day. De spierpijn van een tweede keer gymen was een stuk minder pijnlijk, dus ik blijf optimistisch. Het komt allemaal goed.

I Groffen, uniti a Bologna

Hier ben ik dan...only a few hours away van mijn 21e verjaardag :), en in deze levens contemplerende uren vind ik het tijd om te vertellen hoe mijn laatste dagen als 20er zijn geweest: niet zo bijzonder. Na de geweldige Napoli-trip moest ik dan eindelijk beginnen aan mijn eerste 'normale' week. Mijn maandag, dinsdag en woensdag zaten voornamelijk vol met lessen, boeken kopen/kopieren, mijn italiaanse test leren en maken - en daarmee dan echt helemaal officieel mijn italiaans vak afsluiten (de eerste 5 credits zijn binnen! yay). Al heb ik ook zeker iets heel bijzonders gedaan afgelopen week: donderdag heb ik me namelijk ingeschreven bij een sportschool! ik vind dit nog steeds helemaal geweldig van mezelf, al bemerk ik nu wel dat om me écht gezonder te voelen, ik misschien ook echt naar de sportschool zal moeten gaan... *en snel - note to self*. Om je bij een italiaanse sportschool in te schrijven moet iedereen hier eerst een test laten doen bij de arts - die dan aan je vertelt of je uberhaupt wel mág sporten, en waar je het best aan zou kunnen werken. Deze test was een erg leerzame ervaring, ik moest in een apparaat blazen, kreeg allemaal plakkertjes met draadjes eraan aan mijn enkels en polsen, en daarna - het interessants - zuignappen rond mijn borst geplakt :S (blijkbaar is dat laatste nodig om te testen of mijn hart het nog doet, en de arts was oprecht verbaasd dat ik dit niet wist/nog nooit had laten doen...blijkbaar ligt iedereen in italie elke zes maanden met draden overal op een tafel...). Het leuke was wel dat ik alle resultaten mee naar huis kreeg, dus ik heb nu allemaal enge grafiekjes en informatie over mijn gezondheid. Resultaat der test: ik ben gezond (yay), maar moet aan mijn spiermassa werken (goh, wat een schok. - komt dat ff mooi uit dat dat nou precies is waarvoor ik naar de sportschool wil!). Eerstvolgende keer (en ik beloof dat dat heel snel is :P) neem ik deze enge grafiekjes mee naar de sportschool, en dan krijg ik daar een sportschema op maat aangemeten :). Spanning en sportsensatie.

Na een vrijdag lang níet in mijn boeken gelezen te hebben (zoals ik had gepland) maar in plaats daarvan heeel veel Heroes-afleveringen gekeken te hebben, ben ik vrijdagavond met vrienden pizza gaan eten. Dit heb ik nog maar opvallend weinig keer gedaan sinds ik hier ben (mijn totaal aantal pizza's voor 2 maanden italie...ligt waarschijnlijk rond de 5). Ook ijsjes zijn totaal aan me voorbij gegaan...niet meer dan 2....geen idee hoe dit is gebeurd (?). Maaaar, vrees niet, dit heb ik meeeeeeer dan genoeg gecompenseerd met de hoeveelheid p.a.s.t.a. die ik naar binnen heb gewerkt in 60 dagen. Uit pure ellende heb ik rijst gekocht (ik móest even iets anders eten) alleen maar om er achter te komen dat het hier niet mogelijk is om gewoon een pak rijst te kopen...de meeste rijst hier is óf speciaal voor salades, óf speciaal voor risotto, want italianen eten alleeeeeeen italiaans (er zijn hier ook bijna geen kruiden te vinden, geen wraps/tortilla's/etc, bijna geen non-italiaanse kaas, en - mijn grootste ergenissen geen 'normale' hollandse yoghurt of lekker niet-zoet-naar-brioche-smakend brood). Na een halfuur perplex in de (mini)rijst afdeling gestaan te hebben, ben ik toch geslaagd, en heb ik al een paar keer kunnen genieten van gerechten op niet pasta-basis :). 1 ding dat ik nu namelijk heb geleerd net vóór mn 21e is om te koken :) - en stiekem vind ik het helemaal zo vervelend nog niet, en heb ik al best een keer of 2 iets kunnen klaarmaken dat ook daadwerkelijk smaak had! Het gaat helemaal goed met mij komen.

Na deze voedsel-digressie moet ik niet vergeten over de belangrijkste en wél bijzondere gebeurtenis van mijn week te vertellen: het bezoek van mijn ouders + zusje aan Bologna van afgelopen weekend! Mijn vader en zusje hadden namelijk nog steeds niet de stad gezien, en om hier iets aan te doen, en tegelijkertijd mijn verjaardag alvast te vieren kwamen ze me even opzoeken (Bologna is blijkbaar maar een 3,5 uur rijtocht van Ljubljana vandaan!). Het weekend was vooral...koud!!! De eerste keer dat mijn moeder hierheen kwam, was t 2 weken onafgebroken 35 graden met zon geweest...de seconde dat mijn moeder de stad in kwam rijden begon het te gieten. Daarna werd het weer weer goed..en bleef het goed (zo'n 20-25 graden), totdat 2 dagen voor het ouderlijk bezoek, een Siberische kou over Italie besloot te trekken en mijn ouders en Fie nu Bologna hebben bezocht bij zo'n 5 graden...Op zaterdag stond shoppen voor mijn verjaardag op het programma. Dit hield in dat mijn vader zichzelf heeft geamuseerd in de (enige) internationale boekhandel van de stad, terwijl de vrouwelijke Groffens alle juwelierszaken van Bologna zijn afgegaan op zoek naar een prachtig 'iets'. Dit hebben we uiteindelijk gevonden. Ik heb een prachtige groene-parel ketting met bijpassende oorbellen gekregen :). Na deze geslaagde shopmiddag (met een tussenstop bij de Zara, alwaar we - uit noodzaak - winterjassen hebben aangeschaft), zijn we de halve stad gaan aflopen op zoek naar een restaurant, en hebben we uitendelijk gegeten in een restaurant waar ALLES rood en goud was (...met engeltjes aan het plafond...ow gruwel), maar het eten gelukkig heerlijk was. Na met mn zusje nog 2 heroes-aflveringen gekeken te hebben, was zondag 'cultuur-dag'. Een kerk, klooster, kerkje, en nog een kerk later besloten we te gaan lunchen in een hip-uitziend restaurant dat ik gespot had. Dit bleek idd heel hip&happening te zijn, het zat vol, en je moest aanbellen om binnengelaten te worden (interessant concept). De service was traaaaaaag, en het eten was heerlijk! Door de combinatie van bovengenoemde factoren zijn we zo'n 3 uur in het restaurant blijven plakken, en toen moesten rond 4 uur mijn ouders toch echt weer richting huis....(en ben ik toen maar nog wat Heroes-aflveringen gaan kijken).Al met al een zeer geslaagd weekend, waarin ik veel van de stad heb kunnen laten zien. En gezien het enthousiasme van Fietje over Bologna ("owww al die kleren, oeewww en die schoenen, en wat zijn de jongens knap, he?") zou t misschien zo kunnen zijn dat ik met mijn ouders over een jaartje of 5 op bezoek kan bij mn zusje tijdens háár italiaanse exchange ;). Ik verheug me er alvast op.

"Vedi Napoli e poì muori"...(nieuwe foto's toegevoegd!)

...is een italiaans gezegde. Het betekent: zorg dat je Napels hebt gezien voordat je doodgaat. En het is waar. Ik ben net 1 dag terug van een vierdaagse tocht naar de meest chaotische, gevaarlijke, hectische, maar vooral mooiste, levendigste en leukste stad van Italie...en het was geweldig! Ik raad dus iedereen aan ook maar eens een keertje langs Napels te gaan tijdens een vakantie in Italie.

In de tijd dat ik hier ben, heb ik al heel wat vooroordelen en meningen over Napels gehoord van zowel italianen als niet-italianen. Deze maakte me nieuwsgierig naar de stad, maar gaven niet een beeld van een stad waar ik ooit op vakantie heen zou willen. Napels is namelijk de meest door de maffia geteisterde stad van italie, (er zijn daar in 2006 alleen een stuk of 100 mensen door bendes doodgeschoten) het afval wordt al maanden niet meer opgeruimd omdat de Camorra dat de gemeente onmogelijk maakt, er wordt gezakkenrold bij het leven, en iedereen tegen wie ik zei dat ik naar Napels ging, zei 'pas goed op, en let op je spullen'. Met al deze goede raad op zak vertrok ik denkende dat Napels een vreselijke arme en vieze stad zou zijn, en was ik bijna zeker dat iig de helft van onze groep beroofd zou worden tijdens de trip. Niets is minder waar. Ik zou zo naar Napels op vakantie gaan. Napels is namelijk heerlijk levendig en chaotisch-in-a-good-way, heeft de enige 'echte' pizza, is -heel belangrijk - gelegen aan een prachtige baai, en het landschap van de hele omgeving wordt gedomineerd door de fascinerende vulkaan Vesuvius.

Om ons meteen het ware 'napolitaanse' gevoel te verzorgen, had de bus 5 minuten na ingang in de stad een botsing. We mochten toen leuk toekijken hoe de buschauffeur een half uur lang heftig armen-bewegend een discussie voerde met de aangereden auto-eigenaar, voordat we dan eindelijk - na een lange niet erg-veel-slaap-inhoudende nachtrit donderdag om 9 uur sochtends aankwamen in het hostel. De donderdag hebben we vooral door Napels zelf rondgelopen, 2 kasteeltjes bezocht en een klooster boven op de bergen rondom de stad, die allemaal voor zeer mooie uitzicht-fotos zorgde. Met pijn in de voeten en enoorm slaaptekort van een rottige busreis, gingen we na het avondeten in een plaatselijke pizzeria (waar de vera pizza napolitana werd geserveerd: molto buono) al snel naar bed.

Vrijdag was (leuk voor de voetjes) een nog actievere dag: om half 8 op om sochtends de Vesuvius te beklimmen! Dit was helemaal leuk. Het is een erg raar gevoel om op een berg te staan waar uit sommige stukken grond rook omhoog komt, het naar zwavel ruikt en te bedenken dat je eigenlijk...op een natuurlijk bom staat. Gelukkig was vrijdag niet de dag dat Vesuvius besloot weer actief te worden, en leef ik nog :). Na nog meer leuke fotos van de krater (waarover we van de gids hoorde, dat je er tot in de jaren 90 in mocht klimmen, totdat er een belgische toerist toen in een gat is gevallen en het niet heeft overleefd, yikes :S) en het uitzicht over Napoli genomen te hebben, mochten we weer in de bus op weg naar POMPEI...Nu lees ik al sinds mijn tiende van alles over het Romeinse rijk, had vroeger allerlei boeken over Pompei, en wil al hopeloos sinds mijn 12e de stad bezoeken, dus vanzelfsprekend had ik erg veel zin in dit gedeelte van de reis. Pompei is een bijzondere plek om gezien te hebben. De tour met een gids was 2 uur durend en interessant, maar helaas kregen we daarna maar een uurtje om zelf nog wat rond te lopen. Ik had nog vele uren meer door pompei kunnen lopen, en had t liefst de langste tour genomen om ook egt alles te zien, maar op zich hebben we de belangrijkste plekken wel behandeld (waaronder het erg grappige, net in 2000 opgegraven hoerenhuis, waar allerlei erotische frescos zijn gevonden, een ontzettend mooie, bijna al haar fresco's nog hebbende villa, en de welbekende gips-lijken) en kan ik nu tenminste zeggen dat ik er ben geweest! Het is ook bijzonder om te zien hoe ver de Vesuvius eigenlijk van de stad is, het lijkt zo'n onschuldig bergje, en voor je t weet, bestaat je hele stad niet meer...

Zaterdag i died and went to heaven, that is, to Capri. Capri is een eiland for the rich and famous een uurtje varen van Napoli vandaan, en het is idyllisch. Ik ga mijn ouders overhalen daar een vakantie-huisje te kopen :P. Bij aankomst lijkt de haven nogal druk met toeristen en souvenirstandjes en dus niet helemaal geweldig, maar als je het eiland op begint te klimmen (wat we hebben gedaan, om boven op de top de resten van het paleis van een romeinse keizer te bezoeken) kan je pas egt begrijpen waarom zoveel toeristen hierheen komen (al merk je daar niet zó veel van in oktober :)). De smalle paadjes naar boven zijn omringd door witte huizen, veel bloemen en groen, en hebben hier en daar prachtig uitzicht op de zee om je heen. Capri is een beetje zoals ik me altijd Griekenland heb voorgesteld. Witte huisjes omringd door blauwe lucht en blauwe zee...

Toen we weer teruggewandeld waren naar zeeniveau, hebben we een boottochtje gedaan om het eiland heen. Dit was wederom heel mooi en idyllisch (idyllisch is zo'n beetje the key word van deze mini-break). Ergens tijdens de tocht konden we een de grotta azurra bezichtigen. Dit is dé toeristenattractie van t eiland (waar je dus ook apart, en veel, voor betaald) en lijkt van buitenaf een klein gaatje in de wand, maar als je eenmaal met je bootje door de kleine rotsopening bent gevaren kom je in een grot die op een of andere natuurlijke manier wordt verlicht, waarin het water zelf azuurblauw licht lijkt te geven. Erg bijzonder effect en dan toch maar het belachelijke bedrag waard voor de 5 minuten dat je in de grot dobbert.

Dan nog de laatste dag voordat ik ga slapen. Zondag reden we op de terugweg langs Caserta, een op zichzelf niet zo interessante stad, waar echter een ENORM paleis staat, met een ENORME tuin. Het verhaal gaat dat de opdrachtgever van dit paleis de pracht en praal van Versailles wilde kopieren. En dat is hem aardig gelukt. Het paleis zelf hebben we door tijd en energie-gebrek niet bezocht, maar de tuinen wel, en die waren erg mooi.

Na deze laaste stop was het dan toch egt weer tijd om naar huis te gaan. En kon ik meteen (erg leuke anti-climax), de volgende dag weer vroeg op om naar les te gaan, want mn lessen zijn EINDELIJK begonnen! [ik ga nu sociologia, italiaanse politiek en arbitrage-recht doen - heb ik dan eindelijk besloten] Morgen weer les, dus buonanotte a tutti!

Foto's, foto's, foto's...!

Tegen mijn verwachtingen in, was deze week weer niet de week waarin mijn lessen beginnen. blijkbaar beginnen toch alle vakken waar ik in ben geinteresseerd volgende week. Ach als het moet dan moet het, op zich is deze eindeloze verlenging van mijn quasi-vakantie niet erg vervelend :).

Deze week, ben ik wel braaf naar mijn sociologia colleges gegaan (die elke week interessanter worden), heb ik mijn kaartjes ontvangen voor de Delirium-show van Cirque du Soleil in Milano waar ik in november heenga (! yay! eindelijk! ik wil al jaren naar een CdS-show! - can't wait), heb ik mijn afsluitpresentatie voor mijn italiaanse les gehouden (vanavond laatste les...dan is het egt voorbij en wordt er van mij verwacht dat ik italiaans kan...mmmh), heb ik ontzettend veel Sex and the City's gekeken (je moet toch wat he, als je geen lessen hebt), en heb ik verder vooral besteed aan socializen met mijn nieuwe franse huisgenootje, die erg aardig blijkt te zijn (op de foto, mijn favoriete huisgenootjes, braziliaanse Pepe en franse Lisa). Vrijdagavond en zaterdagavond, hadden respectievelijk mijn franse en mijn japanse huisgenootje een feest gegeven in ons appartement wat erg gezellig was, maar tot niet al te enthousiaste reacties van de buren heeft geleid, waardoor we - na een dringend en onvriendelijk verzoek van de concierge - vanaf nu maar tot max. 12 uur geluid mogen maken omdat anders de politie erbij wordt gehaald....(ter verduidelijking beide feesten waren om half 1 afgelopen - wat mij in het weekend niet egt een capital crime lijkt). Mijn santabarbariaanse huisgenoot is hier nog steeds erg boos over, ik moet toegeven dat ik misschiein wel kan begrijpen dat het niet altijd even leuk is voor non-studenten om naast/onder studenten te wonen. En 12 uur is nog erg redelijk. Ik zorg er gewoon voor dat ik mijn verjaardag over 3 weken in een bar vier, en niet thuis.

Door de week heen heb ik verder veel foto's van Bologna gemaakt, en nu ik sinds 2 dagen ook een nachtkastje heb op mijn kamer, heb ik dan maar ook fotos van mijn kamer gemaakt. Zie hieronder foto's van die kamer, zit- en badkamer en uitzicht vanaf ons terras :):

(en al kan je het niet zien, zit boven op die heuvel links, op de uitzicht-foto hiernaast de kerk waar ik twee weken geleden heen ben geklommen).

Maar er is meer! Afgelopen zaterdag ben ik met Katie de stad ingetrokken om de 5 mysteries van Bologna te fotograferen :D. Jaja, Bologna heeft namelijk 'mysteries'. Dit zijn grappige feitjes over Bologna die niet in gidsen staan, maar iedereen die in Bologna woont wel weet/van heeft gehoord.

De eerste drie bevinden zich allemaal rond piazza Maggiore, het grote centrale plein van Bologna, waar een hele groep middeleeuwse gebouwen + kathedraal staan. Op weg naar de piazza staat namelijk in het mozaik op de vloer verwerkt, en op het plafond in de arcades gefrescoed...dat brood gezond is, wijn je blij maakt en oja, dat cannabis je beschermt... :) - wijze lessen van zogenaamde 'antieke' muurschilderingen:

De volgende is op het plein zelf, waar het beeld van Neptunus, als je vanaf een bepaalde hoek van het plein ernaar kijkt...een erectie lijkt te hebben (ok, het intellectuele niveau van de 'mysteries' is, geef ik toe, op zich, niet errrg hoog).

Als je een binnengangetje van 1 van de gebouwen op de piazza ingaat, is het derde mysterie de fluistergallerij! De gallerij heeft een geweldige akoestiek, en als je diagonaal elk aan 1 hoek van de gallerij naar de muur fluistert...kan je het aan de andere kant horen. Erg leuk :). Katie en ik hebben het even uitgeprobeerd voor de foto.

De volgende is dat Bologna eigenlijk Venetie is. Stiekem. Bologna heeft namelijk óók een kanaal. Ha! Als je ergens bij de via dell'Indipendenza een steegje links gaat, is er opeens een raam in de muur, waardoorheen je het kanaal kunt zien:

En de laatste is de leukste om verschillende redenen. In 1 van de oudste overgebleven middeleeuwse huizen van Bologna zit een pijl (en naar ik heb gehoord, als je goed kijkt, zelfs 3) in het plafond! Het verhaal hierachter is dat een jonkvrouw boven in de uitstekende verdieping van dat huis met haar minnaar aan het 'meeten' was, en een jaloerse ridder het daar niet mee eens was en uit frustratie (je moet toch wat he) maar een pijl naar het plafond heeft geschoten, hihi. Wat dit mysterie nog extra leuk maakt, is dat twee van mijn engelse vrienden nu in dit huis wonen, recht boven die pijl, en ik daar al vaak binnen ben geweest... That's all folks!