Alma Mater Chaosorum

Hier zit ik dan in mijn superschone appartementje, waar we net met zn vijven de GROTE schoonmaak hebben gehouden en ik vind nu de tijd wel rijp om te proberen het italiaanse universiteitssysteem aan jullie uit te leggen. Het zit namelijk zo. De 100,000 studenten van de Alma Mater Studiorum Università di Bologna volgen lessen ver-deeld over de 23 faculteiten. Al die faculteiten hebben hun eigen website. Op de website van bijv. de rechtenfaculteit: la facoltà di Giurisprudenza, staan leuk lijstjes met welke vakken worden gegeven. Om te weten waar het vak over gaat en hoeveel credits het vak geeft, moet je op de link klikken...maar in veel gevallen wordt die link nog niet - of gewoon nooit - door de leraar op de site gezet. Je zult dan dus maar naar de les zelf moeten gaan om te kijken of het wat voor je is. Maar daarvoor moet je weten wáár het vak wordt gegeven, en om welke tijd...en dat staat (in het geval van mijn faculteit) niet op de website. Daar moet je weer voor naar het hoofdgebouw van je faculteit lopen, je vak opzoeken, en de tijden opschrijven (Simone doet t ff voor op de foto). Dan moet je uiteindelijk maar hopen dat de vakken die je zo bij elkaar hebt gezocht, én genoeg credits zullen opleveren, én niet teveel zullen overlappen, én ook nog een beetje zijn wat je had verwacht én niet gedoceerd worden door een professor met een zwaar zuid-Siciliaans (en totaal onverstaanbaar) accent. Owja, en dan kan het ook nog eens zo zijn, dat je er tussendoor achterkomt dat je vak níet in het eerste semester wordt gegeven - dat kan je ook niet opzoeken op de website, maar alleen maar op de lijst zien in de faculteit...Al met al, heeft dit tot gevolg dat in de eerste weken studenten gewoon naar allerlei verschillende vakken gaan kijken, de interessantste uitkiezen en daar dan blijven plakken. Je hoeft je hier namelijk niet voor een vak in te schrijven, dus niets staat vast, totdat je je in eind december inschrijft voor je examen. Dit is na UC - dat gewoon heel braaf een week vantevoren je rooster al klaar heeft staan en in je mail gestuurd - voor mij wel een erg grote verandering en zorgt er ook voor dat ik helemaal niet weet wanneer ik nou egt begin en me absoluut geen student voel (in de studerende zin van het woord). Boven dit alles komt namelijk ook nog dat alle vakken (zelfs binnen 1 faculteit) op andere data beginnen, sommige 24 september, andere 1, 10 of 12 oktober. Zoals ik t nu dan allemaal bij elkaar gescharreld heb, ziet mijn semester er een beetje zo uit: Sinds vorige week volg ik sociologia (leuk, interessant, lerares is aardig, praat langzaam en duidelijk, en herhaalt vaak :)), komende week komt daar dan een (ik weet niet welk, moet er eerst nog een paar uitproberen) rechtenvak bij. Misschien begint dan ook mijn storia dell'arte medievale-vak (maar dat weet ik niet want de website van de letterenfaculteit is momenteel gecrashd, dus ik kan niet opzoeken wanneer daar de vakken beginnen), ergens eind oktober (of half november - daar wordt ik nog over gemaild) begint mijn Italy through history vak (italiaanse geschiedenis voor exchange studenten). Al met al, weet ik dus eigenlijk nog niets en geniet ik maar van het italiaanse (non-)gevoel voor organisatie.

Een leuk pluspunt is wel dat de gebouwen waar les wordt gegeven ontzettend mooi, en oud, zijn. Voor degene onder ons die (nog) niet op facebook zitten volgen hier een paar foto's van de rechtenfaculteit.

Bolognese Holiday

Ik zit momenteel in dubio waarover ik nu zou moeten vertellen, maar denk dat ik toch maar verder ga met updaten over de afgelopen maand, voordat ik een volgende keer doorga met het bekritiseren van het italiaanse universiteitssysteem (want daar valt wat op aan te merken!).

Aldus, de afgelopen maand :). Die is eigenlijk - afgezien van de uitstapjes - samen te vatten in: etentjes, goedkope wijn , om en om bij vrienden van het hostel (die nu allemaal niet meer in het hostel zitten, maar lekker verspreid over de stad wonen, waardoor ik - uit angst voor het italiaanse bussysteem, en omdat het toch lekker weer is - elke dag zeker 1 a 1,5 uur loop...je hebt bijna geen sportabonnement meer nodig!) afspreken, meer goedkope wijn, picknicken in het park, italiaanse lessen (6 uur per week, erg leuk, erg handig om al het italiaans weer ff op te frissen, en zeker met het enge vooruitzicht dat ik..deze week...al goed genoeg moet zijn om hele 2 uur durende italiaanse lectures te begrijpen :S), meer eten, meer wijn, en het bolognese nightlife te ontdekken. Oftewel: vakantie! Ik voelde me een beetje raar toen ik afgelopen zondag toch egt nog de universiteitswebsite door moest spitten op zoek naar vakken die me leuk leken, omdat deze week dan egt de week is dat sommige faculteiten zijn begonnen. Maar daarover later meer.

Eerst nog de uitstapjes! ik heb namelijk ook nog enigszins actievere dingen gedaan dan chillen in bologna. Er zijn hier namelijk twee internationale studentenorganisaties die allemaal leuke dingen voor ons organiseren, en dat nog best goed doen ook (AEGEE en de Erasmus Student Network om precies te zijn). So far, hebben we een dagje strand gedaan in Ravenna-Marina. We kwamen met 3 bussen aan, en hebben toen van 10 uur sochtends tot 11 uur savonds het strand bezet :). Heerlijk weer, en savonds was er een feest op het strand, waar blijkbaar heel de jeugd in de omtrek naar toe kwam...waaronder helaas heel veel italiaanse mannelijke jeugd, die zich heerlijk stereotypisch heeft gedragen. Dit houdt in, om een voorbeeld te geven, dat toen ik, Vanya (een meisje van UC) en een ander meisje ergens op de dansvloer stonden, deze mannen het gepresteerd hebben, om binnen 5 minuten ons 8 keer aan te spreken met verschillende oninteressante gespreksopeners....('o che sei bella, di dove sei'?). Na zo'n 8 keer te moeten zeggen dat we Amalia, Alexia en Ariana uit IJsland zijn, is de lol er zo'n beetje vanaf en worden ze oprecht irritant. Dit verstoorde enigszins het genieten van het feest dat op zich best leuk was. Gelukkig heb ik ondertussen geleerd, dat mannen aan de kuststeden daar bijzonder bekend om staan, en door andere italianen papagallo's, oftewel, papegaaien worden genoemd; en dat de gemiddelde jongensstudent in Bologna een stuk minder vervelend is. Gelukkig.

Het weekend daarop ben ik - jaja - een weekendje naar mn ouders geweest. Dat kan nu namelijk, omdat ik met de trein in 3,5 uur van Bologna naar Trieste rijd, waar mn moeder en zusje me hebben opgehaald, en vanuit daar naar Ljubljana hebben gebracht. Ik kan nu dus binnen 5 uur van deur tot deur zijn, wat nog steeds best lang is, maar wel overleefbaar. Thuis was ik, moet ik enigszins schaamtevol toegeven, vooral om mn laptop op te halen. Mn lieve mama was namelijk al mn spulletjes komen brengen toen ik mijn kamer had gevonden, maar was mn laptop (en oplader van fototoestel) vergeten :P. In die twee laptoploze weken heb ik pas goed gemerkt hoe totaal afhankelijk ik ben geworden van internet. Ik heb hier draadloos internet in 't appartement, maar zonder laptop ben je dan nog nergens, en mn laptopje is dan ook zeeer erg gemist geweest. Maar nu zijn we weer herenigd en ik kan nu heerlijk op mn bed dit aan jullie schrijven, dus alles is weer goed :). Het weekendje thuis stond vooral in het teken van chillen en bijslapen. Heb met mn zusje lekker Mary Poppins gekeken, omdat die de week daarvoor 2x op italiaanse tv was, en het zo raar was om supercalifragilisticexpialidocious in het italiaans te horen, dat ik het om bij te komen weer gewoon in het engels moest horen. Topfilm.

Afgelopen weekend was het actiefst van allemaal. Mijn voeten hebben 3 dagen nodig gehad om bij te komen. Het begon allemaal met zaterdagochtend (veel te vroeg) opstaan om om 10.00 uur de trein te halen naar FERRARA. Dit is een uiterst schattig stadje een halfuur van Bologna. Daar was het standaard grote plein met oude gebouwen, een kathedraal, een marktje, en - het leukst - een kasteel. Heel cultureel verantwoord hebben we allerlei dingen bezocht. Het kasteel hebben we - iets te cultureeel verantwoord - zelfs 2 keer gedaan, omdat we de eerste keer het bordje hadden gemist dat aangaf waar de toren was die we op wilde klimmen. Het was het allemaal waard, want het uitzicht vanaf de toren was very nice. Dit vind ik elke keer als ik boven op en toren sta; helaas is dat blijkbaar niet genoeg om mijn hoogtevrees ervan te overtuigen me met rust te laten. ow well.

Owja, en toen we het kasteel uitliepen, bleek dat de WorldCup - die Italie vorig jaar heeft gewonnen - net werd tentoongesteld in Ferrara die dag. Allemaal italiaanse voetballiefhebbers wilden allemaal 1 voor 1 op de foto met de gouden voetbal. Wij hebben ons maar even tussen de liefhebbers gedrongen. Ach, het is leuk, maar ik werd er niet zo emotioneel van als de schattige 8-jarige jongetjes die er met open mond naar zaten te staren naast ons.

Na het stadje, zijn we naar het BALLOONS-festival geweest, dat net buiten Ferrara werd gehouden. Dit bleek the place to be te zijn, en was een grote markt met merchandise, hapjes, een nagebouwd middeleeuwse marktje incl. vuurspuwers en vlaggenwappers (of hoe die hobby ook moge heten), en natuurlijk heel veel ballonen! Al merkte we wel dat het festival meer was gericht op een publiek van tussen de 5 en 12 jaar, hebben wij ons toch prima vermaakt.

En dan nog 1 uitstapje voor ik er echt mee ophoud. De volgende dag zijn we (we was dit hele weekend overigens, ik, Simone, een rechtenstudente uit Leiden, en Katie een meisje uit Seattle) naar San Luca gelopen. San Luca is een grote oranje kerk die ik elke dag mooi kan zien in het uitzicht vanaf mijn appartement. Het ligt boven op een heuvel net buiten Bologna, en er gaat vanaf de stadsmuren (Bologna heeft nog het grootste gedeeltje van haar oude stadsmuren) een non-stop bogengallerij tot de kerk naar boven. Om er boven te komen is een klim van 1 uur (na Ferrara vonden mijn voeten dit egt. niet. meer leuk.), maar tenminste wel in de schaduw van de arcades, en als je boven bent heb je ook een mooi uitzicht over Bologna en de Bolognese heuvels.

Ok, dat was het dan! Jullie zijn helemaal up-to-date! Vanaf volgende keer meer over Bologna zelf en toekomstige uitstapjes :)!

The Belated Beginning

Daar ben ik dan eindelijk met mijn eerste blogstukje! Na een maand getwijfeld te hebben of ik hier wel het geduld voor zou hebben, en het langer dan 1 week vol zou kunnen houden, en ik heb toch maar besloten in mezelf te geloven (i can do this!) en ga ik vanaf nu proberen jullie (enigszins) geregeld up te daten over mijn leventje hier. Aangezien ik niet meer kan bijhouden wie ik in hoeverre geupdate heb, zal ik maar een korte samenvatting geven van wat er allemaal tot nu gebeurd is.
In tegenstelling tot alle californische/missouriaanse blogs begint mijn reis niet met een vreselijke vliegreis: ik ben redelijk relaxed met een koffertje voor 2 weken vanuit ljubljana - precies een maand geleden- in de trein vertrokken richting hostel due torri net buiten Bologna. Afgezien van het feit dat de trein stukging en we een uur stil hebben gestaan in het heerlijke middle of nowhere genaamd Portogruaro (we hadden een uur lang nix anders te doen dan kijken naar dit naamboordje, dus dit dorpje zal nu voor eeuwig in mn geheugen geschrift staan), ben ik met maar 1 uurtje vertraging aangekomen in la città rossa of grassa, hoe je dr ook wilt noemen. Bologna is een prachtige en veelzijdige stad. Niet alleen de thuisbasis van de allereerste universiteit in Europa (de alleroudste faculteit is - leuk detail - de rechtenfaculteit-, ander leuk detail zowel Dante, Erasmus als Copernicus behoren tot de alumni), het is ook de culinaire hoofdstad van italie. Dit betekent dat zelfs andere italianen, allen zo trots over hun eten, moeten toegeven dat het allerlekkerste eten hier te krijgen is. Hier komt dus de nickname la grassa vandaan. De tweede nickname rossa slaat ofwel op het feit dat alle daken rood zijn (wat ik goed kan zien vanaf het terras van mijn appartement, aangezien wij op de 6e verdieping wonen) ofwel op de politieke voorkeur van de Bolognesen. De Communistische partij heeft altijd een grote fanbase gehad in Bologna, en al is dit nu wat minder, de stad is nog steeds erg links en dat is ook nog wel aan de studenten te zien. Ik heb nog nooit zoveel alto's gezien als in de afgelopen paar weken. Er is mij ook al twee keer op straat door oude vieze mannetjes een communistische krant aangeboden (wat ongetwijfeld interessante lectuur is, maar niet interessant genoeg om er 1 euro voor over te hebben). Veelzijdig dus :).
Maar trug naar mijn verhaal. Na de reis, heb ik een week doorgebracht in het geweldige hostel (zeer gezellig, heel veel vrienden daar ontmoet - samen dakloos zijn creert een band), binnen een paar dagen had ik een kamer, en 3 weken geleden ben ik dan ingetrokken in Via Azzo Gardino #1. Na wat constructie-problemen met mn kamer, waardoor ik twee weken in andere kamers moest slapen, ben ik dan nu officieel sinds een dag of 4 in mijn eigen kamertje. Het kamertje is ondertussen vrolijk opgepimpt tot IKEA reclame, en mist alleen nog een nachtkastje en wat posters om helemaal af te zijn. Door de weken heen zijn ook al mn andere flatmates aangekomen. We zijn samen een erg internationale groep, wat wel tot grappige gespreksituaties kan leiden, waar aan 1 tafel japans, portugees/braziliaans. frans, engels, en zowaar ook soms italiaans gesproken wordt. Als ik hier wegga, zal ik dus geen enkele taal meer correct kunnen spreken, maar wel een paar woordjes in 8 verschillende talen. Dat heeft ook wat.
Mmmh, ik merk nu dat zo'n lange blog al snel geschreven is, dus ik zal het hier nu bij laten. Ik ga nu proberen te kijken of ik snap hoe ik foto's moet toevoegen in mijn verhaal....