....

...Vanuit het witte Slovenie wens ik jullie allemaal
een Hele Fijne Kerst
en een Geweldig Nieuwjaar :)


Liefs, Lot

Winterpret en Kerstgevoelens

Na het sinterklaasfeest (en eigenlijk ook al daarvoor) bestond mijn leven overdag voornamelijk uit van 10 tot 5 in de kleine storia antica bibliotheek (daar komt nooit iemand, dus enige bieb waar nog wat plek is) zitten met mijn neus in het ooooo zo verschrikkelijk onbegrijpelijke diritto del arbitrato boek....gaaap. Tussen deze dagelijkse verschrikking door heb ik gelukkig wel nog wat leuke feestjes/avonden gehad, waaronder een avondje schaatsen op de grote schaatsbaan die nu sinds 2 weken bij de Via dell'Independenza staat (altijd leuk :)), en een erg gezellig feestje van de italiaanse huisgenote van Katie.

De enige reden waardoor ik die twee weken toch ben doorgekomen (en mijn boek, niet 1 maar zelfs 2 keer door heb kunnen ploeteren) is door het leuke vooruitzicht dat ik afgelopen weekend met AEGEE op skitrip ging. Yaaay! Die langverwachte skitrip begon dan eindelijk vrijdagavond met een opvallend lange busreis (6,5 uur....?). Ik weet zéker dat je vanuit Bologna binnen 3 uur op een berg kan staan, alleen was de buschauffeur hier minder zeker van, en zijn we dus meedere keren verdwaald waardoor we pas om half 1 snachts aankwamen op onze plaats van bestemming. Deze plaats van bestemming was een dorp. Niet in de bergen. Niet in de sneeuw. Er heerste dan ook nogal wat ongeloof tijdens het uitstappen (en er heerste nog meer angst dat wij het hele weekend geen sneuuw zouden zien), maar gelukkig bleek dit de volgende dag allemaal mee te vallen, toen we onze ski's en schoenen kregen en nog 1 uurtje met de bus naar de sneeuw en de égte skidorpjes in de bergen werden gebracht.

Door wat technische problemen met mijn schoenen, waar ik hoe ik het ook probeerde echt niet inkwam, moest ik deze eerst laten ruilen (samen met zo'n 20 lotgenoten) in een klein winkeltje met 1 verkoper, waardoor ik een uur later dan de rest (11 uur) pas eindelijk op de piste stond. Omdat we om 4 uur alweer moesten verzamelen bij de bus, en het skiliftsysteem in dat gebied (waar we precies waren was ons overigens allemaal onduidelijk, we waren op de monte rosa...maar waar dat dan ligt...?) bestaat uit hele grote liften, die maar eens in de 20 minuten ofzo komen, heb ik uiteindelijk maar 4 pistes af kunnen gaan voordat de dag alweer voorbij was. Dit was wel een beetje jammer, maar beter dan niks - ik heb toch wel weer mooi op ski's kunnen staan, en de sneeuw was helemaal top, dus wat ik heb geskieed was leuk- en na 1 uur wachten op mensen die de tijd vergeten waren, nog meer gedoe met schoenen en gehuurde ski's die niet teruggebracht waren, en een aperitivo in een cafeetje onderweg keerden we uiteindelijk rond 7 uur allemaal terug naar ons hotelletje (de organisatie tijdens dit weekend, was moet ik zeggen...niet helemaal optimaal... - Aegee is ook de groep die de slovenie trip van een paar weken geleden heeft georganiseerd en naar ik heb gehoord hebben ze daar 5 mensen in slovenia achtergelaten....).

Kapot van het skieen (ongelooflijk hoe moe je wordt van skieen, zelfs al heb je maar paar uurtjes ook daadwerkelijk geskied) kregen we die avond de beste maaltijd die ik ooit voor 10 euro heb gekregen: 4 gangen: antipasti, pasta, vlees, dessert, met ongelimiteerde wijn. Al dat eten droeg ook al niet bij aan onze energielevels, waardoor we rond half 12 allemaal half slapend aan tafel zaten. Maar wakker blijven moesten we! Want zondag was Hannah's verjaardag en dat moest uitgebreid gevierd worden! Erg apart zat er onder ons hotelletje een 'discoteca', helemaal inclusief muurdecoraties en loungestoelen waar die avond een feest werd gegeven (dit bleek achteraf ook de enige discoteca te zijn in het hele gebergte, aan de massa en diversiteit v/d mensen die er later die avond waren te zien). Na een sterk kopje koffie konden we er gelukkig allemaal wel weer tegenaan en Hannah kan niet klagen dat haar feest niet leuk was: de discoteca in de middle of nowhere had namelijk een opvallend hippe dj, die voor een erge leuke avond heeft gezorgd, waardoor we om 5 uur in bed besloten dat het misschien niet zo'n goed idee was om de volgende dag weer te gaan skieen...(achteraf bleek dat niemand zondagochtend heeft kunnen skiieen, omdat de bus kapot was gegaan....waardoor ik me nu stuk minder schuldig voel dat ik niet ben geweest).

Om kwart over 11 werden we toen wakker gemaakt met het nieuws dat we over een half uur vertrokken (terwijl ons avond ervoor was verteld dat we pas rond 2 uur zouden vertrekken...wederom dubieuze organisatie...). Voordat we weer richting huis mochten, werden we eerst nog gedropt in een ander gehucht in the middle of nowhere, 3 uur lang - zodat we daar een pizza konden eten en de kerstmarkt konden bezoeken... In de pizzeria was onze tafel helaas over het hoofd gezien, waardoor we...wait for it......1 uur en 40 minuten op onze pizza heb moeten wachten!!!!!! AARG. Hij was gelukkig gratis en lekker - en het was buiten te koud om voor de lol te staan...maar toch! De kerstmarkt bleek toen een normale suffige markt te zijn, met oude jassen en lelijke schoenen en dergelijke, wat wel een beetje jammer was. Maar ach, het stadje waar we waren was wel heel schattig (Arvallo? Ravallo?) en dat maakt het weer goed. De terugtocht was opvallend korter, waardoor we rond een uurtje of 9 weer in Bologna waren. Al met al dus enigszins chaotisch weekend, waarin veel is geklaagd aan onze kant, maar dat eigenlijk gewoon heel gezellig en geslaagd was :).

Maandagavond werd het kerstgevoel toen compleet gemaakt met een échte english christmas roast dinner waar mijn engelse vriendinnetjes me al sinds augustus benieuwd naar hadden gemaakt. Om de avond compleet te maken hebben we eerst Love Actually (ultiem kerstgevoel) en daarna Titanic: the happy version gekeken (gewoon de dvd stopzetten na de handscene in de auto, en volhouden dat alles goed af is gelopen). Ondertussen werd er door 4 van de engelse 3 uur lang gekookt, en was het eindresultaat een GEWELDIGE roast dinner. Mashed potatoes, sausages, broccoli met kaassaus, kip met jus, het was helemaal geweldig. En een geslaagde manier om toch nog met de hele groep hier samen kerst te vieren :).

Nu wil ik jullie eigenlijk nog van alles vertellen over hoe mijn italiaanse examen is gegaan, maar door moeheid ga ik dat maar verzetten naar volgende keer. Ik vlieg morgen namelijk naar Barcelona!!!! Nog net even voor kerst met Lara en Marieke Spanje onveilig maken voordat ik naar Slovenie ga. Waarom niet toch?

Sinterklaas en Muchacha in Slovenie!!

Ik realiseer me dat het al best een tijdje was sinds mijn vorige blog, maar na een wat eventloze week is er nu weer een heleboel leuks gebeurd, waar ik jullie nu natuurlijk alles over moet vertellen :).

Afgelopen weekend was namelijk het weekend van mijn 21 diner, waarvoor mijn jaarclub - Muchacha - speciaal kwam overvliegen naar Slovenie! Mijn lieve jaarclub kwam na weken overleg dit weekend uiteindelijk het beste uit, - al betekende dit wel dat Evelien helaas thuis moest blijven door tentamen, en de Muchacha's toch een beetje incompleet waren...

Het weekend was alsnog ontzettend leuk, en heeel eventvol! Nadat ik voor de derde keer alweer dit semester in Slovenie was aangekomen (de trein ging weer gevaarlijk stilstaan in the middle of nowhere...maar reed gelukkig na 20 minuten toch weer door - het valt me weer mee!) kwamen na een klein dagje family-quality-time mijn zes clubgenootjes aan. De vrijdagavond werd na 3 maanden contact-tekort opgevuld met bijkletsen - en Friends uiteraard. Zaterdag vertrokken we met zn allen naar Bled. Het mooie eilandje midden in het meer én toeristisch hoogtepunt van Slovenie, was inderdaad ook heel mooi in de winterzon. Na verlate lunch in een heel druk sloveens visrestaurantje naast het meer vertrokken we weer naar huis om ons allemaal voor te bereiden op het 21 DINER. Mijn ouders waren hiervoor helemaal uit hun dak gegaan; de tafel was prachtig, er was zelfs een ober (whoeeee), iedereen was dressed to the nines en het eten (gemaakt door franse kok Eric) was heerlijk, met als hoogtepunt de grootste creme brulée die ik ooit heb gezien - en perfect was.

Ik heb van mijn jaarclub overigens het gehele Blond Servies kado gekregen :D.

Na deze fabuleuze dag was er nóg een feest: Sinterklaas kwam (wat vervroegd voor de nederlandse kids in Ljubljana) naar Slovenie! Om precies te zijn: naar ons huis (nouja, het huis van de andere drie Groffens, aangezien ik er op zich niet woon..)! Dit was een heel gedoe: 170 man, waaronder 50 kids. YAY. De paar extra handen konden dus goed gebruikt worden, en zo hebben we - nadat we 's ochtends in Ljubljana hadden rondgelopen, geholpen met de kamer versieren met mooi tekeningetjes voor de Sint, de kamers voorzien van snoep (pepernoten!!!!! spek!!!!!), de pieten aan hun kleurtje geholpen en daarna als welkomst comitée gefunctioneerd. De kindjes kregen snoep, sint en kado's dus iedereen was blij, en het huis stond zelfs nog redelijk overeind toen om 7 uur savonds de laatste blij verwende kindjes het huis verlieten.

Toen brak maandag de laatste dag aan van het sloveens bezoekje, en omdat het nogal hard regende, besloten we deze laatste dag te gebruiken door relatief droog de grotten van Postonja te bezoeken. Ik had ze al gezien, maar het blijft indrukwekkend zo'n grot, en het was een leuk afsluitbezoek, voordat ik om 4 uur wegmoest naar het treinstation (een uurtje eerder dan mn jaarclub, omdat voor een of andere BIZARRE reden er geen enkele trein rijdt op een maandagavond tussen Trieste en Bologna tussen half 6 uur en half 10.....) en weer voor 2 maanden afscheid moest nemen :(.

Terug in Bologna waren de festiviteiten echter nóg niet over, omdat we woensdag (nadat ik 's ochtends mijn sistema politico italiano vak heb afgesloten met een laatste tentamen - ik had deze keer zowaar een tafel!) met zn allen hier ook Sinterklaas hebben gevierd. Met alle nederlandse en vijf engelse vriendinnetjes, - bij wie deze mooie hollandse traditie er nu goed in is gestampt- hebben we het hele gedoe gedaan, van sinterklaas liedjes zingen, tot kados met gedichten (ik kreeg een kerstmannetje en een 2-kantjes lang gedicht van Simone!), en -wederom- pepernoten!!! Ook deze avond was helemaal geslaagd. En zo heb ik het voor elkaar gekregen om zelfs op vele honderden kilometers afstand van Nederland toch nog 2 maal uitgebreid Sinterklaas te vieren. Piece of cake, zo'n exchange.

Italistieken

- Leuk en totaal onrelevant feitje van de dag: De Smurfen heten in het italiaans I Puffi, zag ik vandaag toen ik langs een boekwinkel liep, awww :D -
- Heel leuk en (voor mij) wel heel relevant 2e feitje van de dag: mijn verwarming doet het sinds vandaag voor t eerst!!! wat betekent dat de temperatuur in mijn kamer gestegen is van een 'gezellige' 12 graden naar een bijna acceptabele..wat zou het zijn..18 graden. yippie! -

Terwijl een mannetje in een hijskraan nu bezig is de lichtjes in de grote kerstboom op de Piazza Maggiore op te hangen, merk ik dat hier nu wel lang genoeg zit om mijn bevindingen over de italianen en italie op een rijtje te kunnen zetten.

- De uiterst geirriteerde blikken jouw kant op gericht als jij het als voetganger wáágt over de steken over het zebrapad, terwijl je groen licht hebt (Het lef! Iedereen weet toch dat auto's de monopolie hebben over italiaanse wegen, overal en altijd!!).

- Zonnebrillen. In November. Terwijl er al twee weken geen zonnestraal is gesignaleerd. Vanaf 7 uur 's ochtends tot middernacht, loopt De Italiaan met de zonnebril trots op. Het enige blijkbaar sociaal acceptabele soort is de Ray Ban pilotenbril.

- Sigaretten. Iedereen, IEDEREEN rookt hier. De 'communisten' die elke avond overal op straat gaan zitten met flessen wijn, wisselen dit soms af met joints, maar dat is dan al extreem. Wat moet dat een klap zijn geweest toen hier de wet inging met verbod op binnen roken (al houdt iedereen zich hier overigens heel braaf aan).

- Mobieltjes. Italie heeft -zo heb ik vernomen- 1 van de hoogste mobieldichteden ter wereld, een gemiddelde van bijna 2 mobieltjes per bevolkingshoofd.

- Stiletto's, torenhoog, superdun, ontzettend mooi en duur uitziend, altijd en overal op de meest onhandige plaatsen. Op het centraal station aan de voeten van een vrouw die twee enorme koffers met zich meesleept (móet je nou stiletto's aan als je op reis gaat?), Venetie bezoekend (leuk moet dat zijn met die steentjes), 3 honden uitlatend. Altijd.

> Spel van de dag: 'Spot de Italiaan'. Als er ooit een persoon voor je loopt met een sigaret in de ene hand, een mobiel in de ander, een zonnebril op (in de regen), - als t een vrouw is - met stilleto's (en tijdens dit seizoen met een enorme bontjas)...dan weet je t wel! Als dit soort personen de meerderheid van de bevolking vormen, dan ben je in Italie.

- 24/7 boekhandels, terwijl er nergens 24/7 winkels zijn. Omdat de nood om een boek veel hoger is om 3 uur snachts, dan om wat anders ook!

- Het grote alomaanwezige italiaanse mysterie. Zelfs aanwezig in de toiletten van de faculteit (1 toilet voor 4 college zalen, maar in plaats van ruimte te gebruiken om een 2e toilet te installeren...)...: het bidet. Wie gebruikt dat nou? en wanneer? en waarom als je ook gewoon kan uhm..douchen?... ?

- Overal grote posters die italianen oproepen op engelse les te gaan. Ze zijn er blijkbaar achtergekomen dat ze een bepaalde reputatie hebben opgebouwd en zijn tot de briljante conclusie gekomen dat het misschien wel nut heeft om een andere taal te kunnen spreken, zo met internationale handel en de EU enzo. Dit zover overigens zonder geen enkel effect, ook de jeugd (en italianen hebben blijkbaar engelse les vanaf groep 3!) spreekt nog steeds opvallend slecht engels.

- Het gebrek aan interculturaliteit. Geen buitenlands voedsel in de supermarkt, bijna geen buitenlandse restaurantjes, uberhaupt ontzettend weinig -afgezien van Erasmusstudenten dan- buitenlanders op straat (al is dit laatste vast alleen maar kenmerkend van Bologna, Italie heeft een ontzettend groot immigranten-probleem, maar deze zijn blijkbaar allemaal nog in het zuiden, of in Milaan/Rome).

Dat was wat ik tot nu toe kan bedenken, ik laat jullie wel weten als ik iets nieuws opmerk!

Milanese Mini-break and More

Onwerkelijk maar waar zit ik nu alweer bijna 3 maanden in Italie. En na drie maanden, veel lessen, te weinig contacten met italianen, en de ontdekking van de data van mijn tentamens begint de angst langzaam te groeien over het feit dat ik over precies 1 maand een mondeling examen af moet gaan leggen, in het italiaans, over een italiaans boek, voor een italiaanse -hoogstwaarschijnlijk geen woord engels sprekende- lerares, over een vak dat ik in het nederlands niet eens zou begrijpen (lees: diritto dell'arbitrato interno e internazionale...), dit is een ietwat grijze wolk in mijn nabije toekomst waar we niet teveel over gaan proberen na te denken. Afgezien van dit minder lichte puntje heeft de afgelopen (anderhalve) week ook heel wat lichtpuntjes/-punten gehad.



Vorige week donderdag bestond uit uitgaan in de hip&glamorous club van Bologna, Kassamatta, waar je alleen maar binnenkomt als je mooi bent, of pretendeert te zijn, om dan hip&glamorously aan de bar hippe drankjes te nuttigen, kijkende naar hip dansende mensen op nog hippere muziek. Het had wel wat :) en is (mits we nog een keer binnenkomen) zeker voor herhaling vatbaar. Vrijdag was het verjaardagsfeest van Chris, een engelse jongen, en was gezellig, maar om 12 uur had ik het wel weer gezien en ben mijn bed ingegaan om er tot en met 4 uur smiddags de volgende dag niet uit te komen. Mijn bed was heerlijk, het is nu veels te koud buiten (het is écht koud buiten!!), ik had niks te doen (behalve de keuken schoonmaken en wassen draaien) en niks gepland staan, dus zag ik geen enkele reden om op te staan. Totdat ik door Lilly werd gebeld om samen met haar, Hannah en Sophie bij haar op bed onze niksdoenerigheid samen door te brengen met Sex and the City and Lost. En nog meer Lost. Lost blijkt namelijk een GEWELDIGE show, ik snap niet waarom ik het niet eerder heb gekeken. Het is alleen veel te eng, en dus durfde ik na 5 afleveringen niet meer om 11 uur in het donker naar huis te lopen, waardoor ik ben blijven slapen bij Lilly, alwaar we zondag er nog een paar afleveringen doorheen hebben gejaagd. Al met al was het weekend dus onproductiviteit ten top! Dit feit, gecombineerd met mijn post-tentamens-zijn-al-veel-te-snel-realisatie zorgde ervoor dat ik maandag en dinsdag in een middelmatige dip terecht was gekomen waar ik pas overheen ben gekomen na een geweldig intensieve (en ontzettend leuke) Steps-les op de fitness (ik ben nu Steps-fan en ga dit nu duidelijk elke week doen, in your face Pilates!) EN na de niet-te-vergeten mini-break in Milaaan!


Want het hoogtepunt van mijn week was uiteraard (en dit wist ik al vantevoren) woensdagavond, toen ik met Hannah en Aisleigh naar Milaan ben vertrokken om naar de Delirium show van Cirque du Soleil te gaan!! Na ons in het hotel te hebben ingecheckt - dat gerund werd door een stel stoners met leren jacks, met neonlicht boven de voordeur, waardoor ik me lichtelijk benauwd afvroeg of we niet in een bordeel hadden geboekt - , werden we door kamertekort ge-upgrade van een 10-beds-kamer naar een privé 3-beds kamer met eigen badkamer. Hoezee! De zoektocht begon toen naar een restaurant, en na een halfuur zoeken konden we alleen maar tot de conclusie komen dat Milanezen niet eten. Of althans geen avondeten. Er zijn alleen maar cafeterias, en lunchcafés, maar restaurants ho maar! Uiteindelijk hebben we toen nog redelijk voedzaam aperitivo kunnen scoren, om daarna om 9 uur stipt aan te komen bij het grote stadion voor de Cirque Du Soleil show :).

Delirium was geweldig, adembenemd, waanzinnig en spectaculair. Een geweldige combinatie van decors, lichteffecten, zang, kostuums, en dans met tijdens elk nummer een verschillende acrobatiek-act, die elkaar maar bleven overtreffen. Ons aller favoriet was met stipt de Hoelahoep-dame. Alle regels der menselijke anatomie en wetten der zwaartekracht overtredend kreeg ze het voor elkaar breed glimlachend radslagen te maken, al hoelahoepend (geweldig woord) met 7 hoepels. Zoals Hannah mooi concludeerde: "wow, i think she just became my new personal heroe". Na de show voelde we ons ernstig onflexibel, onkundig en talentloos en zijn we maar snel gaan slapen met het voornemen allemaal wat meer aan yoga/lichaamsflexibiliteit te gaan doen.

Donderdag zijn we toen Milaan gaan bezoeken, en dit gaat nogal snel omdat Milaan eigenlijk gewoon een grote spuuglelijke moderne metropool is, vol met flatgebouwen, winkels, flatgebouwen, geen restaurants, winkels owww en een kathedraal...die ze aan het renoveren zijn :P (een ontzettend groot contrast met Bologna, dat op een provinciaal dorpje lijkt in vergelijking, waar niemand hip gekleed over straat gaat, en waar op de hoek van elke straat wel een restaurantje staat - in Bologna eet men gelukkig wel-, maar bovenal heeft Bologna wat Milaan het ergste mist: charme).



De kathedraal - wat je ervan kon zien onder de stijgers door- is wel adembenemend, maar des te mooier de buitenkant, des te meer is de binnenkant een teleurstelling. Van binnen is het één van de minst indrukwekkende kathedralen die ik ooit heb gezien (al blijven ze natuurlijk altijd wel enigszins bijzonder, een kathedraal is niet voor niets een kathedraal). Naast de kathedraal hebben we nog een rondje gedraaid in een mozaiek op de vloer van het winkelcentrum - omdat je dat blijkbaar moet doen als je in Milaan bent, vertelde Aishleigh ons, wat voor leuke actiefoto's heeft gezorgd.


En toen kwam het einde van de reis met een culinair lunchbezoekje aan de Trattoria di Pino, die door mijn Lonely Planet erg enthousiast werd aangeraden, en ik nu nog veel enthousiaster aan jullie aanraad! Je moet een halfuur wachten op een tafel, maar dan heb je ook wat! Het eten was HEERLIJK, met als hoogtepunt de cheesecake con frutta di bosco waar Aisleigh nog steeds van aan het bijkomen is ("ohmygod, best cheesecake EVER"). Met uiterst tevreden ronde buikjes vertrokken we toen weer richting Bologna.

Wijze lessen en mooie kunst

In de afgelopen week heb ik een heleboel nieuwe kennis opgedaan over het italiaanse universitaire systeem, over de bureaucratie bij de ABN Amro en over kunst.

Allereerst begon woensdag voor mij met een examen italian style. Dit hield in dat toen ik 25 minuten voor het begin van het examen binnen kwam lopen (eigenlijk 10 minuten, maar alle lessen geven hier een academisch kwartiertje, waardoor al mijn lessen standaard een kwartier later dan gepland beginnen, best aardig systeem) en alle plaatsen waren al bezet. Er zaten zeker 80 man in een lokaal dat maximaal 50 zitplaatsen heeft, waardoor de overige studenten gedwongen waren om in een ander lokaal maar stoelen te gaan lenen. Deze stoelen waren niet van die american-style stoeltjes met een klaptafeltje, maar stomme simpele stoelen, wat er toe geleid heeft dat ik mijn examen, geklemd tussen twee even-verbaasd-als-ik mede-erasmus-studenten mijn examen op de achterkant van mijn schrift (!) heb moeten schrijven. op. mijn. been. En om het nog leuker te maken, bleek toen de vragen werden uitgedeeld dat de italiaanse manier van een examen maken inhoudt, dat men, na de vragen te hebben gelezen, uuuuitgebreid gaat overleggen met de buurman/-vrouw voor, achter links en rechts om dan te beginnen met schrijven (ondertussen nog even nalezend of said buurman/-vrouw wel nog steeds hetzelfde opschrijft)....Ik denk dat dit interessante fenomeen verklaard kan worden door het feit dat italianen meer gewend zijn hun examens mondeling af te leggen. Althans dat hoop ik. Ik heb nog geen mondeling meegemaakt; misschien worden deze ook wel op de een of andere manier groepsmatig afgelegd...

Ten tweede, mijn bankpas crisis. Om deze proberen op te lossen, heb ik 2 keer de ABN gebeld (en heeft mijn moeder ook wat tijd met ze aan de lijn doorgebracht), ben ik heen en weer verbonden tussen filialen in den haag en de customer service, heb ik een kopie van mijn paspoort met stempel van de sloveense ambassade laten opsturen in de hoop dat dit zou helpen, 2 dagen gewacht op een deblokkering die niet kwam, weeeeeer gebeld (3 keer), met twee verschillende filialen in den haag aan de lijn gezeten omdat mijn fax niet was aangekomen, om uiteindelijk te eindigen bij de customer service die toen zei "owww, uw kaart is geblokkeerd? Geen probleem dat hebben we zó opgelost, u hoeft alleen maar een paar vraagjes te beantwoorden... Zo, hij is gedeblokkeert." Zucht. Heerlijk dat men bij de ABN goed weet wat te doen igv deblokkering, jammer alleen dat de personen waar ik vorige week zaterdag mee aan de lijn hing, en afgelopen vrijdag, en maandagmiddag, dit niet wisten.

Om mijn gedachten van de bankpas af te halen, heb ik gelukkig ook een heleboel leuks gedaan dit weekend. Donderdag en vrijdag waren vrije dagen in italie, en dus ben ik voor een lang weekend naar huis gegaan. Dit was nog extra leuk, doordat net dit weekend de studentenorganisatie van Bologna een reis naar Slovenie had geregeld, waar een heleboel van mijn vrienden zich voor hadden opgegeven. Na donderdag voor de verandering weer eens vertraging te hebben opgelopen in de trein, en vrijdag gechilld en gebioscoopd te hebben (en niet te vergeten, van alles geregeld te hebben voor de bankpas), kwamen zaterdag 3 bussen vol Bolognese Erasmus studenten Ljubljana verkennen. Iedereen was positief verrast, vond Ljubljana prachtig, en ik heb van meerdere kanten gehoord dat men wel nog een keer langer naar Slovenie wil. Uiteraard hebben deze mensen groot gelijk :). Ljubljana was ook zeker mooi, zo onder de herstbladeren (een fenomeen dat je totaal ontgaat in een stad als Bologna, waar helaas geen enkele boom staat, en het me dus niet eens was opgevallen dat het herst was) en in de zon. 'S avonds kwam een sloveens vriendinnetje, die ik al veel te lang niet had gezien, eten. Na uren bijgekletst te hebben, werd het tijd voor haar om naar huis te gaan en voor mij om mijn bed in te vallen, om zondag vroeg op te staan want we gingen naar VENEZIA.

Nu was ik al een maand geleden met vriendinnen naar de Biennale geweest, maar had ik geen tijd gehad om dit te vermelden in mijn blog. Bij deze dus een gecombineerd Venetie-verslag. Venetie blijft een droomstad, alles is mooi, én er is veel te zien. Voordat ik naar Bologna kwam, had ik nog nooit van de Venetiaanse Biennale gehoord (een grote tweejaarlijkse kunstexpositie verspreid over de stad), maar blijkbaar was ik de enige, want iedereen gaat erheen/is er al heen geweest/wil nog een keer, dus binnen een maand besloten Sophie, Aisleigh, Lilly en ik in contact te komen met onze inner-kunstliefhebber en hebben we een aanzienlijk deel van expositie gezien. Elke land stelt iets ten toon, en er zaten opvallend leuke dingen bij. Ik dacht niet dat moderne kunst voor mij was weggelegd, maar dat neem ik nu zeker terug. Hoewel het Nederlandse project uiterst stom was (een paar tvs die filmpjes afgpeelde, met wat matrassen op de grond), was voor mij de grote winnaar Frankrijk. Deze artieste had de break-up brief van haar ex laten analyseren door 120 vrouwen met verschillende beroepen, varierend van psycho-analist, tot actrice, van sexuologe tot kinderjuf, wat erg uiteenlopende en leuke resultaten gaf.

Na de paar keer dat ik in Venetie ben geweest, had ik echter nog nooit de 'basis' dingen gedaan: de basiliek en het palazzo del Doge. Dit stond dus op het programma voor zondag, toen sophie, haar sloveens/engels vriendinnetje, mam en ik aankwamen in een opvallend leeg (relatief gezien dan) Venetie. De weg naar venetie leverde overigens een leuk moment op, omdat we de grens overgingen met een nederlands, belgisch, engels, én diplomatiek paspoort - een internationaal gezelschap waren we dus zeker! In november is het grote toeristenseizoen blijkbaar voorbij, en dus hebben we kunnen genieten van Venetie met heerlijk weer en korte wachttijden :). Na deze mooie dingen te hebben gezien (vooral de basiliek is prachtig, het plafond is 1 groot mozaiek en ik word al moe als ik bedenk wat een vreselijk lang werk dat moet zijn geweest), moesten we nog een onderdeel van de Biennale zien (mijn moeder valt onder de Biennale-groep 'wil ik nog heen'): de expositie Artempo. Deze expositie (van een Belgische kunstverzamelaar) combineert oude kunstwerken met moderne stukken. Dit gaf een heel leuk effect. Zo stonden er in één kamer Maya-beelden, een tafel gemaakt van alleen leer en botten, een opgezet Maori-hoofd, abstracte schilderijen en antieke meubels. Alles zeer leuk en vooral erg origineel.

Na een drukke vermoeiende, maar kunst-verantwoorde dag nam ik de trein weer terug naar Bologna, en vertrokken mam, Fie en Anna weer naar Ljubljana.
P.S.: als laatste hieronder na ouderlijk verzoek nog een foto van de Groffens uniti a Bologna, als bewijs dat ze er toch echt zijn geweest!

Parties and Crisis

Het is nog niet eens kwart voor 1 en ik heb al drie hoofdstukken van mijn sistema politico italiano gelezen. Dit betekent dat dit mijn intellectueel meest intensieve ochtend is geweest sinds mijn internship in juni. En om dit te vieren vind ik het dus nu tijd om jullie alles over mijn drukke, eventful week te vertellen (dit is aldus een sog-blog, voor de niet studenten onder ons: sog=studie-ontwijkend-gedrag).

Te beginnen met, natuurlijk, my Super-Awesome Fabulous Combined Birthday Party! Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes/smsjes/mailtjes en telefoontjes, die zeker hebben bijgedragen aan een leuke overgang naar de 'egte volwassenen-wereld' :). 21 zijn begon voor mij...met lessen. Uiterst braaf ben ik naar al mijn ochtend lessen gegaan om toen ik thuiskwam voor de lunch leuk verrast te worden door Pepe (mijn allerschattigste braziliaanse huisgenoot). Blijkbaar is het in Brazilie de gewoonte dat mensen op je verjaardag alles voor je doen. En om dit te demonstreren heeft Pepe mijn lunch gemaakt: heerlijke kip met rijst :). Mijn verrassing nummer twee kwam van mijn andere huisgenoot Joe, die met een grote bos bloemen thuiskwam (aww!). Hierna besloot ik dat aangezien het mijn verjaardag was, ik niet naar mijn middagles hoefde, en ik die tijd veel beter kon gebruiken voor het alles klaar maken voor het feest. Voor het feest hadden we om half acht afgesproken om aperitivo te gaan eten bij Mambo. Aperitivo is hét beste italiaanse eet-concept, waarbij je bij binnenkomst in een restaurant een glas wijn/cocktail bestelt, en daarna al het eten mag hebben dat je wil! Aangezien wij na 2 maanden Bologna allemaal aperitivo-experts zijn, kan ik bij deze vermelden: de beste aperitivo (mooist geserveerd, grootste verscheidenheid aan - heerlijk! - voedsel, en grooste gezelligheid) vind je bij Mambo, het super-hippe restaurant naast het Museum of Modern Arts. Nu hebben alle hippe Bolognezen dit allang ontdekt en zit het daar dus altijd vol, waardoor wij altijd buiten moeten eten, maar nu hadden we voor het eerst een tafel binnen. YAY. Het feest was een Combined Birthday Party, omdat mijn engelse vriendinnetje Ashleigh, net 21 oktober haar 21e verjaardag had gevierd. Hip etend en leuk zittend, kregen we allebei een mooi birthday-slinger die we de hele avond hebben moeten dragen, en vreselijke zingende birthdaycards. Verder heb ik een tasje gekregen, inclusief erinpassende mini-portemonnee, en een cocktail-shaker. Na een geslaagd diner zijn we verplaatst naar mijn appartement voor wat gezelligheid, totdat we om een uur of 12 zijn gaan feesten in de Soda Pops, 1 van de weinige clubs in town waar je niet entree voor hoeft te betalen, en dus meestal veeeeeeel te vol is, maar ook hier weer een meevaller. Er was ruimte, en het was geweldig. Om 4 uur was ik uitgeput, met pijn van mijn hakken tot in mijn knieen, en tevreden weer thuis.

De volgende dag was bijkom-dag. En daar heb ik me helemaal niets van aangetrokken. Ik besloot - met mijn stomme hoofd- namelijk smiddags naar de sportschool te gaan, alwaar werkelijk elke spier in mijn benen zo overwerkt is door het stricte sportprogramma van onze instrcteur, dat ik bij het naar buitenlopen al bijna niet meer de trap opkwam...Vervolgens, ben ik met Sophie, Ashleigh, Hannah en Emma (alle 4 engels) Indisch gaan eten. In italie, ik weet het, is dat eigenlijk een beetje godslastering, maar dat kon de engelsen blijkbaar niet zoveel schelen, zij missen hun curry te erg (hier onverkrijgbaar, want valt onder de categorie: niet-italiaans-kruid). Blijkbaar is Indisch eten daar de equivalent van in Nederlands Indonesisch eten, en gingen ze dus helemaal uit hun dak toen (waarschijnlijk het enige) Indische restaurant door Hanna was gespot. Ik begrijp hun hang naar curry nu, het eten was inderdaad errrg lekker. Hierna ben ik nog heel even naar een feestje meegeweest van Sophie's italiaanse huisgenoot, maar mijn spierpijn had ondertussen zulke verschrikkelijke proporties aangenomen dat ik het niet kon opbrengen nog langer gezellig te zijn en ik snel mijn bed in ben gedoken. De hele vrijdag kan verder vooral samengevat worden in P-I-J-N. Blijkbaar gebruik je je spieren toch best wel veel, stiekem, de héle tijd, en merk je dat pas goed als je spieren bij elke beweging schreeuwen 'what have you done to us!!!!' (en ja, mijn spieren schreeuwen in het engels, want dat is dramatischer). Tussen de pijn door, ben ik toch maar sportkleding gaan kopen, omdat Simone (met wie ik sport) helemaal de smaak te pakken heeft en zaterdag weer wilde gaan sporten, en ik moest toegeven dat ik afgezien van de pijn, ook blij was eindelijk weer íets intensiefs/enigszins gezonds te doen.

Zaterdag beloofde een rustige zaterdag te worden. Ik wilde mijn kamer opruimen, wassen draaien, beginnen met leren voor mn sistema politico-test, en chillen. Maar toen ging ik boodschappen doen, en werden al mijn chill-plannen in de war gegooid toen bij het betalen mijn kaart opeens verdween. Foetsie! Ik had betaald, de kassajuffrouw had mijn kaart op het speciale kaart-iets gezet samen met mijn bon, en ergens tussen de bon pakken, en weer opkijken was mijn kaart WEG. Na eerst al mijn boodschappentassen+ portemonne ondersteboven gehaald te hebben en overal gezocht te hebben, begon de paniek toch enigszins aan te slaan. De caissiere had ondertussen ook overal helpen kijken, en raadde me toen toch maar aan de kaart te blokkeren, want het had best gekund dat de persoon achter mij met de kaart vandoor was gegaan (en me mijn pincode had zien intypen). Ik ben toen naar huis gerend, en heb snel mijn kaart geblokkeerd (als 'kwijtgeraakt' aangegeven, want, zo verzekerde me de helpdesk-man, dan kon de kaart nog gedeblokkeerd worden als ik hem toch weer terugvond). Terwijl ik al allemaal sombere toekomstbeelden had over het laten overkomen van een nieuwe kaart vanuit nl (wat natuurlijk niet kan, omdat ie dan kwijtraakt in de post - wat moet ik nu, ik heb geen geld, stres, stress, stress), besloot ik op weg naar de sportschool nog eens langs de supermarkt te gaan....en ze hadden mijn kaart gevonden!!!! halleluja! Of...Ow. Nee. Toch niet, want toen ik belde om mijn kaart te deblokkeren, kwam ik erachter dat meneer de help-desk man even was vergeten te melden dat ontblokkeren alleen maar kan ik als ik hoogstpersoonlijk naar mijn filiaal ga In Nederland. Tja. 'Dan is er nu verder niets wat we voor u kunnen doen mevrouw.' Aldus zit ik nu sinds zaterdag in Bologna, met allemaal geld op mijn rekening waar ik helemaal niet bijkan. Gelukkig heb ik geld mogen lenen van Joe, en sturen mijn ouders geld op naar de rekening van een vriendin. Over hoe ik dit verder ga regelen wil ik me nu niet druk maken, ik moet namelijk eerst mijn midterm van morgen overleven en dan zie ik wel verder. Tomorrow is another day. De spierpijn van een tweede keer gymen was een stuk minder pijnlijk, dus ik blijf optimistisch. Het komt allemaal goed.

I Groffen, uniti a Bologna

Hier ben ik dan...only a few hours away van mijn 21e verjaardag :), en in deze levens contemplerende uren vind ik het tijd om te vertellen hoe mijn laatste dagen als 20er zijn geweest: niet zo bijzonder. Na de geweldige Napoli-trip moest ik dan eindelijk beginnen aan mijn eerste 'normale' week. Mijn maandag, dinsdag en woensdag zaten voornamelijk vol met lessen, boeken kopen/kopieren, mijn italiaanse test leren en maken - en daarmee dan echt helemaal officieel mijn italiaans vak afsluiten (de eerste 5 credits zijn binnen! yay). Al heb ik ook zeker iets heel bijzonders gedaan afgelopen week: donderdag heb ik me namelijk ingeschreven bij een sportschool! ik vind dit nog steeds helemaal geweldig van mezelf, al bemerk ik nu wel dat om me écht gezonder te voelen, ik misschien ook echt naar de sportschool zal moeten gaan... *en snel - note to self*. Om je bij een italiaanse sportschool in te schrijven moet iedereen hier eerst een test laten doen bij de arts - die dan aan je vertelt of je uberhaupt wel mág sporten, en waar je het best aan zou kunnen werken. Deze test was een erg leerzame ervaring, ik moest in een apparaat blazen, kreeg allemaal plakkertjes met draadjes eraan aan mijn enkels en polsen, en daarna - het interessants - zuignappen rond mijn borst geplakt :S (blijkbaar is dat laatste nodig om te testen of mijn hart het nog doet, en de arts was oprecht verbaasd dat ik dit niet wist/nog nooit had laten doen...blijkbaar ligt iedereen in italie elke zes maanden met draden overal op een tafel...). Het leuke was wel dat ik alle resultaten mee naar huis kreeg, dus ik heb nu allemaal enge grafiekjes en informatie over mijn gezondheid. Resultaat der test: ik ben gezond (yay), maar moet aan mijn spiermassa werken (goh, wat een schok. - komt dat ff mooi uit dat dat nou precies is waarvoor ik naar de sportschool wil!). Eerstvolgende keer (en ik beloof dat dat heel snel is :P) neem ik deze enge grafiekjes mee naar de sportschool, en dan krijg ik daar een sportschema op maat aangemeten :). Spanning en sportsensatie.

Na een vrijdag lang níet in mijn boeken gelezen te hebben (zoals ik had gepland) maar in plaats daarvan heeel veel Heroes-afleveringen gekeken te hebben, ben ik vrijdagavond met vrienden pizza gaan eten. Dit heb ik nog maar opvallend weinig keer gedaan sinds ik hier ben (mijn totaal aantal pizza's voor 2 maanden italie...ligt waarschijnlijk rond de 5). Ook ijsjes zijn totaal aan me voorbij gegaan...niet meer dan 2....geen idee hoe dit is gebeurd (?). Maaaar, vrees niet, dit heb ik meeeeeeer dan genoeg gecompenseerd met de hoeveelheid p.a.s.t.a. die ik naar binnen heb gewerkt in 60 dagen. Uit pure ellende heb ik rijst gekocht (ik móest even iets anders eten) alleen maar om er achter te komen dat het hier niet mogelijk is om gewoon een pak rijst te kopen...de meeste rijst hier is óf speciaal voor salades, óf speciaal voor risotto, want italianen eten alleeeeeeen italiaans (er zijn hier ook bijna geen kruiden te vinden, geen wraps/tortilla's/etc, bijna geen non-italiaanse kaas, en - mijn grootste ergenissen geen 'normale' hollandse yoghurt of lekker niet-zoet-naar-brioche-smakend brood). Na een halfuur perplex in de (mini)rijst afdeling gestaan te hebben, ben ik toch geslaagd, en heb ik al een paar keer kunnen genieten van gerechten op niet pasta-basis :). 1 ding dat ik nu namelijk heb geleerd net vóór mn 21e is om te koken :) - en stiekem vind ik het helemaal zo vervelend nog niet, en heb ik al best een keer of 2 iets kunnen klaarmaken dat ook daadwerkelijk smaak had! Het gaat helemaal goed met mij komen.

Na deze voedsel-digressie moet ik niet vergeten over de belangrijkste en wél bijzondere gebeurtenis van mijn week te vertellen: het bezoek van mijn ouders + zusje aan Bologna van afgelopen weekend! Mijn vader en zusje hadden namelijk nog steeds niet de stad gezien, en om hier iets aan te doen, en tegelijkertijd mijn verjaardag alvast te vieren kwamen ze me even opzoeken (Bologna is blijkbaar maar een 3,5 uur rijtocht van Ljubljana vandaan!). Het weekend was vooral...koud!!! De eerste keer dat mijn moeder hierheen kwam, was t 2 weken onafgebroken 35 graden met zon geweest...de seconde dat mijn moeder de stad in kwam rijden begon het te gieten. Daarna werd het weer weer goed..en bleef het goed (zo'n 20-25 graden), totdat 2 dagen voor het ouderlijk bezoek, een Siberische kou over Italie besloot te trekken en mijn ouders en Fie nu Bologna hebben bezocht bij zo'n 5 graden...Op zaterdag stond shoppen voor mijn verjaardag op het programma. Dit hield in dat mijn vader zichzelf heeft geamuseerd in de (enige) internationale boekhandel van de stad, terwijl de vrouwelijke Groffens alle juwelierszaken van Bologna zijn afgegaan op zoek naar een prachtig 'iets'. Dit hebben we uiteindelijk gevonden. Ik heb een prachtige groene-parel ketting met bijpassende oorbellen gekregen :). Na deze geslaagde shopmiddag (met een tussenstop bij de Zara, alwaar we - uit noodzaak - winterjassen hebben aangeschaft), zijn we de halve stad gaan aflopen op zoek naar een restaurant, en hebben we uitendelijk gegeten in een restaurant waar ALLES rood en goud was (...met engeltjes aan het plafond...ow gruwel), maar het eten gelukkig heerlijk was. Na met mn zusje nog 2 heroes-aflveringen gekeken te hebben, was zondag 'cultuur-dag'. Een kerk, klooster, kerkje, en nog een kerk later besloten we te gaan lunchen in een hip-uitziend restaurant dat ik gespot had. Dit bleek idd heel hip&happening te zijn, het zat vol, en je moest aanbellen om binnengelaten te worden (interessant concept). De service was traaaaaaag, en het eten was heerlijk! Door de combinatie van bovengenoemde factoren zijn we zo'n 3 uur in het restaurant blijven plakken, en toen moesten rond 4 uur mijn ouders toch echt weer richting huis....(en ben ik toen maar nog wat Heroes-aflveringen gaan kijken).Al met al een zeer geslaagd weekend, waarin ik veel van de stad heb kunnen laten zien. En gezien het enthousiasme van Fietje over Bologna ("owww al die kleren, oeewww en die schoenen, en wat zijn de jongens knap, he?") zou t misschien zo kunnen zijn dat ik met mijn ouders over een jaartje of 5 op bezoek kan bij mn zusje tijdens háár italiaanse exchange ;). Ik verheug me er alvast op.

"Vedi Napoli e poì muori"...(nieuwe foto's toegevoegd!)

...is een italiaans gezegde. Het betekent: zorg dat je Napels hebt gezien voordat je doodgaat. En het is waar. Ik ben net 1 dag terug van een vierdaagse tocht naar de meest chaotische, gevaarlijke, hectische, maar vooral mooiste, levendigste en leukste stad van Italie...en het was geweldig! Ik raad dus iedereen aan ook maar eens een keertje langs Napels te gaan tijdens een vakantie in Italie.

In de tijd dat ik hier ben, heb ik al heel wat vooroordelen en meningen over Napels gehoord van zowel italianen als niet-italianen. Deze maakte me nieuwsgierig naar de stad, maar gaven niet een beeld van een stad waar ik ooit op vakantie heen zou willen. Napels is namelijk de meest door de maffia geteisterde stad van italie, (er zijn daar in 2006 alleen een stuk of 100 mensen door bendes doodgeschoten) het afval wordt al maanden niet meer opgeruimd omdat de Camorra dat de gemeente onmogelijk maakt, er wordt gezakkenrold bij het leven, en iedereen tegen wie ik zei dat ik naar Napels ging, zei 'pas goed op, en let op je spullen'. Met al deze goede raad op zak vertrok ik denkende dat Napels een vreselijke arme en vieze stad zou zijn, en was ik bijna zeker dat iig de helft van onze groep beroofd zou worden tijdens de trip. Niets is minder waar. Ik zou zo naar Napels op vakantie gaan. Napels is namelijk heerlijk levendig en chaotisch-in-a-good-way, heeft de enige 'echte' pizza, is -heel belangrijk - gelegen aan een prachtige baai, en het landschap van de hele omgeving wordt gedomineerd door de fascinerende vulkaan Vesuvius.

Om ons meteen het ware 'napolitaanse' gevoel te verzorgen, had de bus 5 minuten na ingang in de stad een botsing. We mochten toen leuk toekijken hoe de buschauffeur een half uur lang heftig armen-bewegend een discussie voerde met de aangereden auto-eigenaar, voordat we dan eindelijk - na een lange niet erg-veel-slaap-inhoudende nachtrit donderdag om 9 uur sochtends aankwamen in het hostel. De donderdag hebben we vooral door Napels zelf rondgelopen, 2 kasteeltjes bezocht en een klooster boven op de bergen rondom de stad, die allemaal voor zeer mooie uitzicht-fotos zorgde. Met pijn in de voeten en enoorm slaaptekort van een rottige busreis, gingen we na het avondeten in een plaatselijke pizzeria (waar de vera pizza napolitana werd geserveerd: molto buono) al snel naar bed.

Vrijdag was (leuk voor de voetjes) een nog actievere dag: om half 8 op om sochtends de Vesuvius te beklimmen! Dit was helemaal leuk. Het is een erg raar gevoel om op een berg te staan waar uit sommige stukken grond rook omhoog komt, het naar zwavel ruikt en te bedenken dat je eigenlijk...op een natuurlijk bom staat. Gelukkig was vrijdag niet de dag dat Vesuvius besloot weer actief te worden, en leef ik nog :). Na nog meer leuke fotos van de krater (waarover we van de gids hoorde, dat je er tot in de jaren 90 in mocht klimmen, totdat er een belgische toerist toen in een gat is gevallen en het niet heeft overleefd, yikes :S) en het uitzicht over Napoli genomen te hebben, mochten we weer in de bus op weg naar POMPEI...Nu lees ik al sinds mijn tiende van alles over het Romeinse rijk, had vroeger allerlei boeken over Pompei, en wil al hopeloos sinds mijn 12e de stad bezoeken, dus vanzelfsprekend had ik erg veel zin in dit gedeelte van de reis. Pompei is een bijzondere plek om gezien te hebben. De tour met een gids was 2 uur durend en interessant, maar helaas kregen we daarna maar een uurtje om zelf nog wat rond te lopen. Ik had nog vele uren meer door pompei kunnen lopen, en had t liefst de langste tour genomen om ook egt alles te zien, maar op zich hebben we de belangrijkste plekken wel behandeld (waaronder het erg grappige, net in 2000 opgegraven hoerenhuis, waar allerlei erotische frescos zijn gevonden, een ontzettend mooie, bijna al haar fresco's nog hebbende villa, en de welbekende gips-lijken) en kan ik nu tenminste zeggen dat ik er ben geweest! Het is ook bijzonder om te zien hoe ver de Vesuvius eigenlijk van de stad is, het lijkt zo'n onschuldig bergje, en voor je t weet, bestaat je hele stad niet meer...

Zaterdag i died and went to heaven, that is, to Capri. Capri is een eiland for the rich and famous een uurtje varen van Napoli vandaan, en het is idyllisch. Ik ga mijn ouders overhalen daar een vakantie-huisje te kopen :P. Bij aankomst lijkt de haven nogal druk met toeristen en souvenirstandjes en dus niet helemaal geweldig, maar als je het eiland op begint te klimmen (wat we hebben gedaan, om boven op de top de resten van het paleis van een romeinse keizer te bezoeken) kan je pas egt begrijpen waarom zoveel toeristen hierheen komen (al merk je daar niet zó veel van in oktober :)). De smalle paadjes naar boven zijn omringd door witte huizen, veel bloemen en groen, en hebben hier en daar prachtig uitzicht op de zee om je heen. Capri is een beetje zoals ik me altijd Griekenland heb voorgesteld. Witte huisjes omringd door blauwe lucht en blauwe zee...

Toen we weer teruggewandeld waren naar zeeniveau, hebben we een boottochtje gedaan om het eiland heen. Dit was wederom heel mooi en idyllisch (idyllisch is zo'n beetje the key word van deze mini-break). Ergens tijdens de tocht konden we een de grotta azurra bezichtigen. Dit is dé toeristenattractie van t eiland (waar je dus ook apart, en veel, voor betaald) en lijkt van buitenaf een klein gaatje in de wand, maar als je eenmaal met je bootje door de kleine rotsopening bent gevaren kom je in een grot die op een of andere natuurlijke manier wordt verlicht, waarin het water zelf azuurblauw licht lijkt te geven. Erg bijzonder effect en dan toch maar het belachelijke bedrag waard voor de 5 minuten dat je in de grot dobbert.

Dan nog de laatste dag voordat ik ga slapen. Zondag reden we op de terugweg langs Caserta, een op zichzelf niet zo interessante stad, waar echter een ENORM paleis staat, met een ENORME tuin. Het verhaal gaat dat de opdrachtgever van dit paleis de pracht en praal van Versailles wilde kopieren. En dat is hem aardig gelukt. Het paleis zelf hebben we door tijd en energie-gebrek niet bezocht, maar de tuinen wel, en die waren erg mooi.

Na deze laaste stop was het dan toch egt weer tijd om naar huis te gaan. En kon ik meteen (erg leuke anti-climax), de volgende dag weer vroeg op om naar les te gaan, want mn lessen zijn EINDELIJK begonnen! [ik ga nu sociologia, italiaanse politiek en arbitrage-recht doen - heb ik dan eindelijk besloten] Morgen weer les, dus buonanotte a tutti!

Foto's, foto's, foto's...!

Tegen mijn verwachtingen in, was deze week weer niet de week waarin mijn lessen beginnen. blijkbaar beginnen toch alle vakken waar ik in ben geinteresseerd volgende week. Ach als het moet dan moet het, op zich is deze eindeloze verlenging van mijn quasi-vakantie niet erg vervelend :).

Deze week, ben ik wel braaf naar mijn sociologia colleges gegaan (die elke week interessanter worden), heb ik mijn kaartjes ontvangen voor de Delirium-show van Cirque du Soleil in Milano waar ik in november heenga (! yay! eindelijk! ik wil al jaren naar een CdS-show! - can't wait), heb ik mijn afsluitpresentatie voor mijn italiaanse les gehouden (vanavond laatste les...dan is het egt voorbij en wordt er van mij verwacht dat ik italiaans kan...mmmh), heb ik ontzettend veel Sex and the City's gekeken (je moet toch wat he, als je geen lessen hebt), en heb ik verder vooral besteed aan socializen met mijn nieuwe franse huisgenootje, die erg aardig blijkt te zijn (op de foto, mijn favoriete huisgenootjes, braziliaanse Pepe en franse Lisa). Vrijdagavond en zaterdagavond, hadden respectievelijk mijn franse en mijn japanse huisgenootje een feest gegeven in ons appartement wat erg gezellig was, maar tot niet al te enthousiaste reacties van de buren heeft geleid, waardoor we - na een dringend en onvriendelijk verzoek van de concierge - vanaf nu maar tot max. 12 uur geluid mogen maken omdat anders de politie erbij wordt gehaald....(ter verduidelijking beide feesten waren om half 1 afgelopen - wat mij in het weekend niet egt een capital crime lijkt). Mijn santabarbariaanse huisgenoot is hier nog steeds erg boos over, ik moet toegeven dat ik misschiein wel kan begrijpen dat het niet altijd even leuk is voor non-studenten om naast/onder studenten te wonen. En 12 uur is nog erg redelijk. Ik zorg er gewoon voor dat ik mijn verjaardag over 3 weken in een bar vier, en niet thuis.

Door de week heen heb ik verder veel foto's van Bologna gemaakt, en nu ik sinds 2 dagen ook een nachtkastje heb op mijn kamer, heb ik dan maar ook fotos van mijn kamer gemaakt. Zie hieronder foto's van die kamer, zit- en badkamer en uitzicht vanaf ons terras :):

(en al kan je het niet zien, zit boven op die heuvel links, op de uitzicht-foto hiernaast de kerk waar ik twee weken geleden heen ben geklommen).

Maar er is meer! Afgelopen zaterdag ben ik met Katie de stad ingetrokken om de 5 mysteries van Bologna te fotograferen :D. Jaja, Bologna heeft namelijk 'mysteries'. Dit zijn grappige feitjes over Bologna die niet in gidsen staan, maar iedereen die in Bologna woont wel weet/van heeft gehoord.

De eerste drie bevinden zich allemaal rond piazza Maggiore, het grote centrale plein van Bologna, waar een hele groep middeleeuwse gebouwen + kathedraal staan. Op weg naar de piazza staat namelijk in het mozaik op de vloer verwerkt, en op het plafond in de arcades gefrescoed...dat brood gezond is, wijn je blij maakt en oja, dat cannabis je beschermt... :) - wijze lessen van zogenaamde 'antieke' muurschilderingen:

De volgende is op het plein zelf, waar het beeld van Neptunus, als je vanaf een bepaalde hoek van het plein ernaar kijkt...een erectie lijkt te hebben (ok, het intellectuele niveau van de 'mysteries' is, geef ik toe, op zich, niet errrg hoog).

Als je een binnengangetje van 1 van de gebouwen op de piazza ingaat, is het derde mysterie de fluistergallerij! De gallerij heeft een geweldige akoestiek, en als je diagonaal elk aan 1 hoek van de gallerij naar de muur fluistert...kan je het aan de andere kant horen. Erg leuk :). Katie en ik hebben het even uitgeprobeerd voor de foto.

De volgende is dat Bologna eigenlijk Venetie is. Stiekem. Bologna heeft namelijk óók een kanaal. Ha! Als je ergens bij de via dell'Indipendenza een steegje links gaat, is er opeens een raam in de muur, waardoorheen je het kanaal kunt zien:

En de laatste is de leukste om verschillende redenen. In 1 van de oudste overgebleven middeleeuwse huizen van Bologna zit een pijl (en naar ik heb gehoord, als je goed kijkt, zelfs 3) in het plafond! Het verhaal hierachter is dat een jonkvrouw boven in de uitstekende verdieping van dat huis met haar minnaar aan het 'meeten' was, en een jaloerse ridder het daar niet mee eens was en uit frustratie (je moet toch wat he) maar een pijl naar het plafond heeft geschoten, hihi. Wat dit mysterie nog extra leuk maakt, is dat twee van mijn engelse vrienden nu in dit huis wonen, recht boven die pijl, en ik daar al vaak binnen ben geweest... That's all folks!

Alma Mater Chaosorum

Hier zit ik dan in mijn superschone appartementje, waar we net met zn vijven de GROTE schoonmaak hebben gehouden en ik vind nu de tijd wel rijp om te proberen het italiaanse universiteitssysteem aan jullie uit te leggen. Het zit namelijk zo. De 100,000 studenten van de Alma Mater Studiorum Università di Bologna volgen lessen ver-deeld over de 23 faculteiten. Al die faculteiten hebben hun eigen website. Op de website van bijv. de rechtenfaculteit: la facoltà di Giurisprudenza, staan leuk lijstjes met welke vakken worden gegeven. Om te weten waar het vak over gaat en hoeveel credits het vak geeft, moet je op de link klikken...maar in veel gevallen wordt die link nog niet - of gewoon nooit - door de leraar op de site gezet. Je zult dan dus maar naar de les zelf moeten gaan om te kijken of het wat voor je is. Maar daarvoor moet je weten wáár het vak wordt gegeven, en om welke tijd...en dat staat (in het geval van mijn faculteit) niet op de website. Daar moet je weer voor naar het hoofdgebouw van je faculteit lopen, je vak opzoeken, en de tijden opschrijven (Simone doet t ff voor op de foto). Dan moet je uiteindelijk maar hopen dat de vakken die je zo bij elkaar hebt gezocht, én genoeg credits zullen opleveren, én niet teveel zullen overlappen, én ook nog een beetje zijn wat je had verwacht én niet gedoceerd worden door een professor met een zwaar zuid-Siciliaans (en totaal onverstaanbaar) accent. Owja, en dan kan het ook nog eens zo zijn, dat je er tussendoor achterkomt dat je vak níet in het eerste semester wordt gegeven - dat kan je ook niet opzoeken op de website, maar alleen maar op de lijst zien in de faculteit...Al met al, heeft dit tot gevolg dat in de eerste weken studenten gewoon naar allerlei verschillende vakken gaan kijken, de interessantste uitkiezen en daar dan blijven plakken. Je hoeft je hier namelijk niet voor een vak in te schrijven, dus niets staat vast, totdat je je in eind december inschrijft voor je examen. Dit is na UC - dat gewoon heel braaf een week vantevoren je rooster al klaar heeft staan en in je mail gestuurd - voor mij wel een erg grote verandering en zorgt er ook voor dat ik helemaal niet weet wanneer ik nou egt begin en me absoluut geen student voel (in de studerende zin van het woord). Boven dit alles komt namelijk ook nog dat alle vakken (zelfs binnen 1 faculteit) op andere data beginnen, sommige 24 september, andere 1, 10 of 12 oktober. Zoals ik t nu dan allemaal bij elkaar gescharreld heb, ziet mijn semester er een beetje zo uit: Sinds vorige week volg ik sociologia (leuk, interessant, lerares is aardig, praat langzaam en duidelijk, en herhaalt vaak :)), komende week komt daar dan een (ik weet niet welk, moet er eerst nog een paar uitproberen) rechtenvak bij. Misschien begint dan ook mijn storia dell'arte medievale-vak (maar dat weet ik niet want de website van de letterenfaculteit is momenteel gecrashd, dus ik kan niet opzoeken wanneer daar de vakken beginnen), ergens eind oktober (of half november - daar wordt ik nog over gemaild) begint mijn Italy through history vak (italiaanse geschiedenis voor exchange studenten). Al met al, weet ik dus eigenlijk nog niets en geniet ik maar van het italiaanse (non-)gevoel voor organisatie.

Een leuk pluspunt is wel dat de gebouwen waar les wordt gegeven ontzettend mooi, en oud, zijn. Voor degene onder ons die (nog) niet op facebook zitten volgen hier een paar foto's van de rechtenfaculteit.

Bolognese Holiday

Ik zit momenteel in dubio waarover ik nu zou moeten vertellen, maar denk dat ik toch maar verder ga met updaten over de afgelopen maand, voordat ik een volgende keer doorga met het bekritiseren van het italiaanse universiteitssysteem (want daar valt wat op aan te merken!).

Aldus, de afgelopen maand :). Die is eigenlijk - afgezien van de uitstapjes - samen te vatten in: etentjes, goedkope wijn , om en om bij vrienden van het hostel (die nu allemaal niet meer in het hostel zitten, maar lekker verspreid over de stad wonen, waardoor ik - uit angst voor het italiaanse bussysteem, en omdat het toch lekker weer is - elke dag zeker 1 a 1,5 uur loop...je hebt bijna geen sportabonnement meer nodig!) afspreken, meer goedkope wijn, picknicken in het park, italiaanse lessen (6 uur per week, erg leuk, erg handig om al het italiaans weer ff op te frissen, en zeker met het enge vooruitzicht dat ik..deze week...al goed genoeg moet zijn om hele 2 uur durende italiaanse lectures te begrijpen :S), meer eten, meer wijn, en het bolognese nightlife te ontdekken. Oftewel: vakantie! Ik voelde me een beetje raar toen ik afgelopen zondag toch egt nog de universiteitswebsite door moest spitten op zoek naar vakken die me leuk leken, omdat deze week dan egt de week is dat sommige faculteiten zijn begonnen. Maar daarover later meer.

Eerst nog de uitstapjes! ik heb namelijk ook nog enigszins actievere dingen gedaan dan chillen in bologna. Er zijn hier namelijk twee internationale studentenorganisaties die allemaal leuke dingen voor ons organiseren, en dat nog best goed doen ook (AEGEE en de Erasmus Student Network om precies te zijn). So far, hebben we een dagje strand gedaan in Ravenna-Marina. We kwamen met 3 bussen aan, en hebben toen van 10 uur sochtends tot 11 uur savonds het strand bezet :). Heerlijk weer, en savonds was er een feest op het strand, waar blijkbaar heel de jeugd in de omtrek naar toe kwam...waaronder helaas heel veel italiaanse mannelijke jeugd, die zich heerlijk stereotypisch heeft gedragen. Dit houdt in, om een voorbeeld te geven, dat toen ik, Vanya (een meisje van UC) en een ander meisje ergens op de dansvloer stonden, deze mannen het gepresteerd hebben, om binnen 5 minuten ons 8 keer aan te spreken met verschillende oninteressante gespreksopeners....('o che sei bella, di dove sei'?). Na zo'n 8 keer te moeten zeggen dat we Amalia, Alexia en Ariana uit IJsland zijn, is de lol er zo'n beetje vanaf en worden ze oprecht irritant. Dit verstoorde enigszins het genieten van het feest dat op zich best leuk was. Gelukkig heb ik ondertussen geleerd, dat mannen aan de kuststeden daar bijzonder bekend om staan, en door andere italianen papagallo's, oftewel, papegaaien worden genoemd; en dat de gemiddelde jongensstudent in Bologna een stuk minder vervelend is. Gelukkig.

Het weekend daarop ben ik - jaja - een weekendje naar mn ouders geweest. Dat kan nu namelijk, omdat ik met de trein in 3,5 uur van Bologna naar Trieste rijd, waar mn moeder en zusje me hebben opgehaald, en vanuit daar naar Ljubljana hebben gebracht. Ik kan nu dus binnen 5 uur van deur tot deur zijn, wat nog steeds best lang is, maar wel overleefbaar. Thuis was ik, moet ik enigszins schaamtevol toegeven, vooral om mn laptop op te halen. Mn lieve mama was namelijk al mn spulletjes komen brengen toen ik mijn kamer had gevonden, maar was mn laptop (en oplader van fototoestel) vergeten :P. In die twee laptoploze weken heb ik pas goed gemerkt hoe totaal afhankelijk ik ben geworden van internet. Ik heb hier draadloos internet in 't appartement, maar zonder laptop ben je dan nog nergens, en mn laptopje is dan ook zeeer erg gemist geweest. Maar nu zijn we weer herenigd en ik kan nu heerlijk op mn bed dit aan jullie schrijven, dus alles is weer goed :). Het weekendje thuis stond vooral in het teken van chillen en bijslapen. Heb met mn zusje lekker Mary Poppins gekeken, omdat die de week daarvoor 2x op italiaanse tv was, en het zo raar was om supercalifragilisticexpialidocious in het italiaans te horen, dat ik het om bij te komen weer gewoon in het engels moest horen. Topfilm.

Afgelopen weekend was het actiefst van allemaal. Mijn voeten hebben 3 dagen nodig gehad om bij te komen. Het begon allemaal met zaterdagochtend (veel te vroeg) opstaan om om 10.00 uur de trein te halen naar FERRARA. Dit is een uiterst schattig stadje een halfuur van Bologna. Daar was het standaard grote plein met oude gebouwen, een kathedraal, een marktje, en - het leukst - een kasteel. Heel cultureel verantwoord hebben we allerlei dingen bezocht. Het kasteel hebben we - iets te cultureeel verantwoord - zelfs 2 keer gedaan, omdat we de eerste keer het bordje hadden gemist dat aangaf waar de toren was die we op wilde klimmen. Het was het allemaal waard, want het uitzicht vanaf de toren was very nice. Dit vind ik elke keer als ik boven op en toren sta; helaas is dat blijkbaar niet genoeg om mijn hoogtevrees ervan te overtuigen me met rust te laten. ow well.

Owja, en toen we het kasteel uitliepen, bleek dat de WorldCup - die Italie vorig jaar heeft gewonnen - net werd tentoongesteld in Ferrara die dag. Allemaal italiaanse voetballiefhebbers wilden allemaal 1 voor 1 op de foto met de gouden voetbal. Wij hebben ons maar even tussen de liefhebbers gedrongen. Ach, het is leuk, maar ik werd er niet zo emotioneel van als de schattige 8-jarige jongetjes die er met open mond naar zaten te staren naast ons.

Na het stadje, zijn we naar het BALLOONS-festival geweest, dat net buiten Ferrara werd gehouden. Dit bleek the place to be te zijn, en was een grote markt met merchandise, hapjes, een nagebouwd middeleeuwse marktje incl. vuurspuwers en vlaggenwappers (of hoe die hobby ook moge heten), en natuurlijk heel veel ballonen! Al merkte we wel dat het festival meer was gericht op een publiek van tussen de 5 en 12 jaar, hebben wij ons toch prima vermaakt.

En dan nog 1 uitstapje voor ik er echt mee ophoud. De volgende dag zijn we (we was dit hele weekend overigens, ik, Simone, een rechtenstudente uit Leiden, en Katie een meisje uit Seattle) naar San Luca gelopen. San Luca is een grote oranje kerk die ik elke dag mooi kan zien in het uitzicht vanaf mijn appartement. Het ligt boven op een heuvel net buiten Bologna, en er gaat vanaf de stadsmuren (Bologna heeft nog het grootste gedeeltje van haar oude stadsmuren) een non-stop bogengallerij tot de kerk naar boven. Om er boven te komen is een klim van 1 uur (na Ferrara vonden mijn voeten dit egt. niet. meer leuk.), maar tenminste wel in de schaduw van de arcades, en als je boven bent heb je ook een mooi uitzicht over Bologna en de Bolognese heuvels.

Ok, dat was het dan! Jullie zijn helemaal up-to-date! Vanaf volgende keer meer over Bologna zelf en toekomstige uitstapjes :)!