Italistieken

- Leuk en totaal onrelevant feitje van de dag: De Smurfen heten in het italiaans I Puffi, zag ik vandaag toen ik langs een boekwinkel liep, awww :D -
- Heel leuk en (voor mij) wel heel relevant 2e feitje van de dag: mijn verwarming doet het sinds vandaag voor t eerst!!! wat betekent dat de temperatuur in mijn kamer gestegen is van een 'gezellige' 12 graden naar een bijna acceptabele..wat zou het zijn..18 graden. yippie! -

Terwijl een mannetje in een hijskraan nu bezig is de lichtjes in de grote kerstboom op de Piazza Maggiore op te hangen, merk ik dat hier nu wel lang genoeg zit om mijn bevindingen over de italianen en italie op een rijtje te kunnen zetten.

- De uiterst geirriteerde blikken jouw kant op gericht als jij het als voetganger wáágt over de steken over het zebrapad, terwijl je groen licht hebt (Het lef! Iedereen weet toch dat auto's de monopolie hebben over italiaanse wegen, overal en altijd!!).

- Zonnebrillen. In November. Terwijl er al twee weken geen zonnestraal is gesignaleerd. Vanaf 7 uur 's ochtends tot middernacht, loopt De Italiaan met de zonnebril trots op. Het enige blijkbaar sociaal acceptabele soort is de Ray Ban pilotenbril.

- Sigaretten. Iedereen, IEDEREEN rookt hier. De 'communisten' die elke avond overal op straat gaan zitten met flessen wijn, wisselen dit soms af met joints, maar dat is dan al extreem. Wat moet dat een klap zijn geweest toen hier de wet inging met verbod op binnen roken (al houdt iedereen zich hier overigens heel braaf aan).

- Mobieltjes. Italie heeft -zo heb ik vernomen- 1 van de hoogste mobieldichteden ter wereld, een gemiddelde van bijna 2 mobieltjes per bevolkingshoofd.

- Stiletto's, torenhoog, superdun, ontzettend mooi en duur uitziend, altijd en overal op de meest onhandige plaatsen. Op het centraal station aan de voeten van een vrouw die twee enorme koffers met zich meesleept (móet je nou stiletto's aan als je op reis gaat?), Venetie bezoekend (leuk moet dat zijn met die steentjes), 3 honden uitlatend. Altijd.

> Spel van de dag: 'Spot de Italiaan'. Als er ooit een persoon voor je loopt met een sigaret in de ene hand, een mobiel in de ander, een zonnebril op (in de regen), - als t een vrouw is - met stilleto's (en tijdens dit seizoen met een enorme bontjas)...dan weet je t wel! Als dit soort personen de meerderheid van de bevolking vormen, dan ben je in Italie.

- 24/7 boekhandels, terwijl er nergens 24/7 winkels zijn. Omdat de nood om een boek veel hoger is om 3 uur snachts, dan om wat anders ook!

- Het grote alomaanwezige italiaanse mysterie. Zelfs aanwezig in de toiletten van de faculteit (1 toilet voor 4 college zalen, maar in plaats van ruimte te gebruiken om een 2e toilet te installeren...)...: het bidet. Wie gebruikt dat nou? en wanneer? en waarom als je ook gewoon kan uhm..douchen?... ?

- Overal grote posters die italianen oproepen op engelse les te gaan. Ze zijn er blijkbaar achtergekomen dat ze een bepaalde reputatie hebben opgebouwd en zijn tot de briljante conclusie gekomen dat het misschien wel nut heeft om een andere taal te kunnen spreken, zo met internationale handel en de EU enzo. Dit zover overigens zonder geen enkel effect, ook de jeugd (en italianen hebben blijkbaar engelse les vanaf groep 3!) spreekt nog steeds opvallend slecht engels.

- Het gebrek aan interculturaliteit. Geen buitenlands voedsel in de supermarkt, bijna geen buitenlandse restaurantjes, uberhaupt ontzettend weinig -afgezien van Erasmusstudenten dan- buitenlanders op straat (al is dit laatste vast alleen maar kenmerkend van Bologna, Italie heeft een ontzettend groot immigranten-probleem, maar deze zijn blijkbaar allemaal nog in het zuiden, of in Milaan/Rome).

Dat was wat ik tot nu toe kan bedenken, ik laat jullie wel weten als ik iets nieuws opmerk!

Milanese Mini-break and More

Onwerkelijk maar waar zit ik nu alweer bijna 3 maanden in Italie. En na drie maanden, veel lessen, te weinig contacten met italianen, en de ontdekking van de data van mijn tentamens begint de angst langzaam te groeien over het feit dat ik over precies 1 maand een mondeling examen af moet gaan leggen, in het italiaans, over een italiaans boek, voor een italiaanse -hoogstwaarschijnlijk geen woord engels sprekende- lerares, over een vak dat ik in het nederlands niet eens zou begrijpen (lees: diritto dell'arbitrato interno e internazionale...), dit is een ietwat grijze wolk in mijn nabije toekomst waar we niet teveel over gaan proberen na te denken. Afgezien van dit minder lichte puntje heeft de afgelopen (anderhalve) week ook heel wat lichtpuntjes/-punten gehad.



Vorige week donderdag bestond uit uitgaan in de hip&glamorous club van Bologna, Kassamatta, waar je alleen maar binnenkomt als je mooi bent, of pretendeert te zijn, om dan hip&glamorously aan de bar hippe drankjes te nuttigen, kijkende naar hip dansende mensen op nog hippere muziek. Het had wel wat :) en is (mits we nog een keer binnenkomen) zeker voor herhaling vatbaar. Vrijdag was het verjaardagsfeest van Chris, een engelse jongen, en was gezellig, maar om 12 uur had ik het wel weer gezien en ben mijn bed ingegaan om er tot en met 4 uur smiddags de volgende dag niet uit te komen. Mijn bed was heerlijk, het is nu veels te koud buiten (het is écht koud buiten!!), ik had niks te doen (behalve de keuken schoonmaken en wassen draaien) en niks gepland staan, dus zag ik geen enkele reden om op te staan. Totdat ik door Lilly werd gebeld om samen met haar, Hannah en Sophie bij haar op bed onze niksdoenerigheid samen door te brengen met Sex and the City and Lost. En nog meer Lost. Lost blijkt namelijk een GEWELDIGE show, ik snap niet waarom ik het niet eerder heb gekeken. Het is alleen veel te eng, en dus durfde ik na 5 afleveringen niet meer om 11 uur in het donker naar huis te lopen, waardoor ik ben blijven slapen bij Lilly, alwaar we zondag er nog een paar afleveringen doorheen hebben gejaagd. Al met al was het weekend dus onproductiviteit ten top! Dit feit, gecombineerd met mijn post-tentamens-zijn-al-veel-te-snel-realisatie zorgde ervoor dat ik maandag en dinsdag in een middelmatige dip terecht was gekomen waar ik pas overheen ben gekomen na een geweldig intensieve (en ontzettend leuke) Steps-les op de fitness (ik ben nu Steps-fan en ga dit nu duidelijk elke week doen, in your face Pilates!) EN na de niet-te-vergeten mini-break in Milaaan!


Want het hoogtepunt van mijn week was uiteraard (en dit wist ik al vantevoren) woensdagavond, toen ik met Hannah en Aisleigh naar Milaan ben vertrokken om naar de Delirium show van Cirque du Soleil te gaan!! Na ons in het hotel te hebben ingecheckt - dat gerund werd door een stel stoners met leren jacks, met neonlicht boven de voordeur, waardoor ik me lichtelijk benauwd afvroeg of we niet in een bordeel hadden geboekt - , werden we door kamertekort ge-upgrade van een 10-beds-kamer naar een privé 3-beds kamer met eigen badkamer. Hoezee! De zoektocht begon toen naar een restaurant, en na een halfuur zoeken konden we alleen maar tot de conclusie komen dat Milanezen niet eten. Of althans geen avondeten. Er zijn alleen maar cafeterias, en lunchcafés, maar restaurants ho maar! Uiteindelijk hebben we toen nog redelijk voedzaam aperitivo kunnen scoren, om daarna om 9 uur stipt aan te komen bij het grote stadion voor de Cirque Du Soleil show :).

Delirium was geweldig, adembenemd, waanzinnig en spectaculair. Een geweldige combinatie van decors, lichteffecten, zang, kostuums, en dans met tijdens elk nummer een verschillende acrobatiek-act, die elkaar maar bleven overtreffen. Ons aller favoriet was met stipt de Hoelahoep-dame. Alle regels der menselijke anatomie en wetten der zwaartekracht overtredend kreeg ze het voor elkaar breed glimlachend radslagen te maken, al hoelahoepend (geweldig woord) met 7 hoepels. Zoals Hannah mooi concludeerde: "wow, i think she just became my new personal heroe". Na de show voelde we ons ernstig onflexibel, onkundig en talentloos en zijn we maar snel gaan slapen met het voornemen allemaal wat meer aan yoga/lichaamsflexibiliteit te gaan doen.

Donderdag zijn we toen Milaan gaan bezoeken, en dit gaat nogal snel omdat Milaan eigenlijk gewoon een grote spuuglelijke moderne metropool is, vol met flatgebouwen, winkels, flatgebouwen, geen restaurants, winkels owww en een kathedraal...die ze aan het renoveren zijn :P (een ontzettend groot contrast met Bologna, dat op een provinciaal dorpje lijkt in vergelijking, waar niemand hip gekleed over straat gaat, en waar op de hoek van elke straat wel een restaurantje staat - in Bologna eet men gelukkig wel-, maar bovenal heeft Bologna wat Milaan het ergste mist: charme).



De kathedraal - wat je ervan kon zien onder de stijgers door- is wel adembenemend, maar des te mooier de buitenkant, des te meer is de binnenkant een teleurstelling. Van binnen is het één van de minst indrukwekkende kathedralen die ik ooit heb gezien (al blijven ze natuurlijk altijd wel enigszins bijzonder, een kathedraal is niet voor niets een kathedraal). Naast de kathedraal hebben we nog een rondje gedraaid in een mozaiek op de vloer van het winkelcentrum - omdat je dat blijkbaar moet doen als je in Milaan bent, vertelde Aishleigh ons, wat voor leuke actiefoto's heeft gezorgd.


En toen kwam het einde van de reis met een culinair lunchbezoekje aan de Trattoria di Pino, die door mijn Lonely Planet erg enthousiast werd aangeraden, en ik nu nog veel enthousiaster aan jullie aanraad! Je moet een halfuur wachten op een tafel, maar dan heb je ook wat! Het eten was HEERLIJK, met als hoogtepunt de cheesecake con frutta di bosco waar Aisleigh nog steeds van aan het bijkomen is ("ohmygod, best cheesecake EVER"). Met uiterst tevreden ronde buikjes vertrokken we toen weer richting Bologna.

Wijze lessen en mooie kunst

In de afgelopen week heb ik een heleboel nieuwe kennis opgedaan over het italiaanse universitaire systeem, over de bureaucratie bij de ABN Amro en over kunst.

Allereerst begon woensdag voor mij met een examen italian style. Dit hield in dat toen ik 25 minuten voor het begin van het examen binnen kwam lopen (eigenlijk 10 minuten, maar alle lessen geven hier een academisch kwartiertje, waardoor al mijn lessen standaard een kwartier later dan gepland beginnen, best aardig systeem) en alle plaatsen waren al bezet. Er zaten zeker 80 man in een lokaal dat maximaal 50 zitplaatsen heeft, waardoor de overige studenten gedwongen waren om in een ander lokaal maar stoelen te gaan lenen. Deze stoelen waren niet van die american-style stoeltjes met een klaptafeltje, maar stomme simpele stoelen, wat er toe geleid heeft dat ik mijn examen, geklemd tussen twee even-verbaasd-als-ik mede-erasmus-studenten mijn examen op de achterkant van mijn schrift (!) heb moeten schrijven. op. mijn. been. En om het nog leuker te maken, bleek toen de vragen werden uitgedeeld dat de italiaanse manier van een examen maken inhoudt, dat men, na de vragen te hebben gelezen, uuuuitgebreid gaat overleggen met de buurman/-vrouw voor, achter links en rechts om dan te beginnen met schrijven (ondertussen nog even nalezend of said buurman/-vrouw wel nog steeds hetzelfde opschrijft)....Ik denk dat dit interessante fenomeen verklaard kan worden door het feit dat italianen meer gewend zijn hun examens mondeling af te leggen. Althans dat hoop ik. Ik heb nog geen mondeling meegemaakt; misschien worden deze ook wel op de een of andere manier groepsmatig afgelegd...

Ten tweede, mijn bankpas crisis. Om deze proberen op te lossen, heb ik 2 keer de ABN gebeld (en heeft mijn moeder ook wat tijd met ze aan de lijn doorgebracht), ben ik heen en weer verbonden tussen filialen in den haag en de customer service, heb ik een kopie van mijn paspoort met stempel van de sloveense ambassade laten opsturen in de hoop dat dit zou helpen, 2 dagen gewacht op een deblokkering die niet kwam, weeeeeer gebeld (3 keer), met twee verschillende filialen in den haag aan de lijn gezeten omdat mijn fax niet was aangekomen, om uiteindelijk te eindigen bij de customer service die toen zei "owww, uw kaart is geblokkeerd? Geen probleem dat hebben we zó opgelost, u hoeft alleen maar een paar vraagjes te beantwoorden... Zo, hij is gedeblokkeert." Zucht. Heerlijk dat men bij de ABN goed weet wat te doen igv deblokkering, jammer alleen dat de personen waar ik vorige week zaterdag mee aan de lijn hing, en afgelopen vrijdag, en maandagmiddag, dit niet wisten.

Om mijn gedachten van de bankpas af te halen, heb ik gelukkig ook een heleboel leuks gedaan dit weekend. Donderdag en vrijdag waren vrije dagen in italie, en dus ben ik voor een lang weekend naar huis gegaan. Dit was nog extra leuk, doordat net dit weekend de studentenorganisatie van Bologna een reis naar Slovenie had geregeld, waar een heleboel van mijn vrienden zich voor hadden opgegeven. Na donderdag voor de verandering weer eens vertraging te hebben opgelopen in de trein, en vrijdag gechilld en gebioscoopd te hebben (en niet te vergeten, van alles geregeld te hebben voor de bankpas), kwamen zaterdag 3 bussen vol Bolognese Erasmus studenten Ljubljana verkennen. Iedereen was positief verrast, vond Ljubljana prachtig, en ik heb van meerdere kanten gehoord dat men wel nog een keer langer naar Slovenie wil. Uiteraard hebben deze mensen groot gelijk :). Ljubljana was ook zeker mooi, zo onder de herstbladeren (een fenomeen dat je totaal ontgaat in een stad als Bologna, waar helaas geen enkele boom staat, en het me dus niet eens was opgevallen dat het herst was) en in de zon. 'S avonds kwam een sloveens vriendinnetje, die ik al veel te lang niet had gezien, eten. Na uren bijgekletst te hebben, werd het tijd voor haar om naar huis te gaan en voor mij om mijn bed in te vallen, om zondag vroeg op te staan want we gingen naar VENEZIA.

Nu was ik al een maand geleden met vriendinnen naar de Biennale geweest, maar had ik geen tijd gehad om dit te vermelden in mijn blog. Bij deze dus een gecombineerd Venetie-verslag. Venetie blijft een droomstad, alles is mooi, én er is veel te zien. Voordat ik naar Bologna kwam, had ik nog nooit van de Venetiaanse Biennale gehoord (een grote tweejaarlijkse kunstexpositie verspreid over de stad), maar blijkbaar was ik de enige, want iedereen gaat erheen/is er al heen geweest/wil nog een keer, dus binnen een maand besloten Sophie, Aisleigh, Lilly en ik in contact te komen met onze inner-kunstliefhebber en hebben we een aanzienlijk deel van expositie gezien. Elke land stelt iets ten toon, en er zaten opvallend leuke dingen bij. Ik dacht niet dat moderne kunst voor mij was weggelegd, maar dat neem ik nu zeker terug. Hoewel het Nederlandse project uiterst stom was (een paar tvs die filmpjes afgpeelde, met wat matrassen op de grond), was voor mij de grote winnaar Frankrijk. Deze artieste had de break-up brief van haar ex laten analyseren door 120 vrouwen met verschillende beroepen, varierend van psycho-analist, tot actrice, van sexuologe tot kinderjuf, wat erg uiteenlopende en leuke resultaten gaf.

Na de paar keer dat ik in Venetie ben geweest, had ik echter nog nooit de 'basis' dingen gedaan: de basiliek en het palazzo del Doge. Dit stond dus op het programma voor zondag, toen sophie, haar sloveens/engels vriendinnetje, mam en ik aankwamen in een opvallend leeg (relatief gezien dan) Venetie. De weg naar venetie leverde overigens een leuk moment op, omdat we de grens overgingen met een nederlands, belgisch, engels, én diplomatiek paspoort - een internationaal gezelschap waren we dus zeker! In november is het grote toeristenseizoen blijkbaar voorbij, en dus hebben we kunnen genieten van Venetie met heerlijk weer en korte wachttijden :). Na deze mooie dingen te hebben gezien (vooral de basiliek is prachtig, het plafond is 1 groot mozaiek en ik word al moe als ik bedenk wat een vreselijk lang werk dat moet zijn geweest), moesten we nog een onderdeel van de Biennale zien (mijn moeder valt onder de Biennale-groep 'wil ik nog heen'): de expositie Artempo. Deze expositie (van een Belgische kunstverzamelaar) combineert oude kunstwerken met moderne stukken. Dit gaf een heel leuk effect. Zo stonden er in één kamer Maya-beelden, een tafel gemaakt van alleen leer en botten, een opgezet Maori-hoofd, abstracte schilderijen en antieke meubels. Alles zeer leuk en vooral erg origineel.

Na een drukke vermoeiende, maar kunst-verantwoorde dag nam ik de trein weer terug naar Bologna, en vertrokken mam, Fie en Anna weer naar Ljubljana.
P.S.: als laatste hieronder na ouderlijk verzoek nog een foto van de Groffens uniti a Bologna, als bewijs dat ze er toch echt zijn geweest!