....

...Vanuit het witte Slovenie wens ik jullie allemaal
een Hele Fijne Kerst
en een Geweldig Nieuwjaar :)


Liefs, Lot

Winterpret en Kerstgevoelens

Na het sinterklaasfeest (en eigenlijk ook al daarvoor) bestond mijn leven overdag voornamelijk uit van 10 tot 5 in de kleine storia antica bibliotheek (daar komt nooit iemand, dus enige bieb waar nog wat plek is) zitten met mijn neus in het ooooo zo verschrikkelijk onbegrijpelijke diritto del arbitrato boek....gaaap. Tussen deze dagelijkse verschrikking door heb ik gelukkig wel nog wat leuke feestjes/avonden gehad, waaronder een avondje schaatsen op de grote schaatsbaan die nu sinds 2 weken bij de Via dell'Independenza staat (altijd leuk :)), en een erg gezellig feestje van de italiaanse huisgenote van Katie.

De enige reden waardoor ik die twee weken toch ben doorgekomen (en mijn boek, niet 1 maar zelfs 2 keer door heb kunnen ploeteren) is door het leuke vooruitzicht dat ik afgelopen weekend met AEGEE op skitrip ging. Yaaay! Die langverwachte skitrip begon dan eindelijk vrijdagavond met een opvallend lange busreis (6,5 uur....?). Ik weet zéker dat je vanuit Bologna binnen 3 uur op een berg kan staan, alleen was de buschauffeur hier minder zeker van, en zijn we dus meedere keren verdwaald waardoor we pas om half 1 snachts aankwamen op onze plaats van bestemming. Deze plaats van bestemming was een dorp. Niet in de bergen. Niet in de sneeuw. Er heerste dan ook nogal wat ongeloof tijdens het uitstappen (en er heerste nog meer angst dat wij het hele weekend geen sneuuw zouden zien), maar gelukkig bleek dit de volgende dag allemaal mee te vallen, toen we onze ski's en schoenen kregen en nog 1 uurtje met de bus naar de sneeuw en de égte skidorpjes in de bergen werden gebracht.

Door wat technische problemen met mijn schoenen, waar ik hoe ik het ook probeerde echt niet inkwam, moest ik deze eerst laten ruilen (samen met zo'n 20 lotgenoten) in een klein winkeltje met 1 verkoper, waardoor ik een uur later dan de rest (11 uur) pas eindelijk op de piste stond. Omdat we om 4 uur alweer moesten verzamelen bij de bus, en het skiliftsysteem in dat gebied (waar we precies waren was ons overigens allemaal onduidelijk, we waren op de monte rosa...maar waar dat dan ligt...?) bestaat uit hele grote liften, die maar eens in de 20 minuten ofzo komen, heb ik uiteindelijk maar 4 pistes af kunnen gaan voordat de dag alweer voorbij was. Dit was wel een beetje jammer, maar beter dan niks - ik heb toch wel weer mooi op ski's kunnen staan, en de sneeuw was helemaal top, dus wat ik heb geskieed was leuk- en na 1 uur wachten op mensen die de tijd vergeten waren, nog meer gedoe met schoenen en gehuurde ski's die niet teruggebracht waren, en een aperitivo in een cafeetje onderweg keerden we uiteindelijk rond 7 uur allemaal terug naar ons hotelletje (de organisatie tijdens dit weekend, was moet ik zeggen...niet helemaal optimaal... - Aegee is ook de groep die de slovenie trip van een paar weken geleden heeft georganiseerd en naar ik heb gehoord hebben ze daar 5 mensen in slovenia achtergelaten....).

Kapot van het skieen (ongelooflijk hoe moe je wordt van skieen, zelfs al heb je maar paar uurtjes ook daadwerkelijk geskied) kregen we die avond de beste maaltijd die ik ooit voor 10 euro heb gekregen: 4 gangen: antipasti, pasta, vlees, dessert, met ongelimiteerde wijn. Al dat eten droeg ook al niet bij aan onze energielevels, waardoor we rond half 12 allemaal half slapend aan tafel zaten. Maar wakker blijven moesten we! Want zondag was Hannah's verjaardag en dat moest uitgebreid gevierd worden! Erg apart zat er onder ons hotelletje een 'discoteca', helemaal inclusief muurdecoraties en loungestoelen waar die avond een feest werd gegeven (dit bleek achteraf ook de enige discoteca te zijn in het hele gebergte, aan de massa en diversiteit v/d mensen die er later die avond waren te zien). Na een sterk kopje koffie konden we er gelukkig allemaal wel weer tegenaan en Hannah kan niet klagen dat haar feest niet leuk was: de discoteca in de middle of nowhere had namelijk een opvallend hippe dj, die voor een erge leuke avond heeft gezorgd, waardoor we om 5 uur in bed besloten dat het misschien niet zo'n goed idee was om de volgende dag weer te gaan skieen...(achteraf bleek dat niemand zondagochtend heeft kunnen skiieen, omdat de bus kapot was gegaan....waardoor ik me nu stuk minder schuldig voel dat ik niet ben geweest).

Om kwart over 11 werden we toen wakker gemaakt met het nieuws dat we over een half uur vertrokken (terwijl ons avond ervoor was verteld dat we pas rond 2 uur zouden vertrekken...wederom dubieuze organisatie...). Voordat we weer richting huis mochten, werden we eerst nog gedropt in een ander gehucht in the middle of nowhere, 3 uur lang - zodat we daar een pizza konden eten en de kerstmarkt konden bezoeken... In de pizzeria was onze tafel helaas over het hoofd gezien, waardoor we...wait for it......1 uur en 40 minuten op onze pizza heb moeten wachten!!!!!! AARG. Hij was gelukkig gratis en lekker - en het was buiten te koud om voor de lol te staan...maar toch! De kerstmarkt bleek toen een normale suffige markt te zijn, met oude jassen en lelijke schoenen en dergelijke, wat wel een beetje jammer was. Maar ach, het stadje waar we waren was wel heel schattig (Arvallo? Ravallo?) en dat maakt het weer goed. De terugtocht was opvallend korter, waardoor we rond een uurtje of 9 weer in Bologna waren. Al met al dus enigszins chaotisch weekend, waarin veel is geklaagd aan onze kant, maar dat eigenlijk gewoon heel gezellig en geslaagd was :).

Maandagavond werd het kerstgevoel toen compleet gemaakt met een échte english christmas roast dinner waar mijn engelse vriendinnetjes me al sinds augustus benieuwd naar hadden gemaakt. Om de avond compleet te maken hebben we eerst Love Actually (ultiem kerstgevoel) en daarna Titanic: the happy version gekeken (gewoon de dvd stopzetten na de handscene in de auto, en volhouden dat alles goed af is gelopen). Ondertussen werd er door 4 van de engelse 3 uur lang gekookt, en was het eindresultaat een GEWELDIGE roast dinner. Mashed potatoes, sausages, broccoli met kaassaus, kip met jus, het was helemaal geweldig. En een geslaagde manier om toch nog met de hele groep hier samen kerst te vieren :).

Nu wil ik jullie eigenlijk nog van alles vertellen over hoe mijn italiaanse examen is gegaan, maar door moeheid ga ik dat maar verzetten naar volgende keer. Ik vlieg morgen namelijk naar Barcelona!!!! Nog net even voor kerst met Lara en Marieke Spanje onveilig maken voordat ik naar Slovenie ga. Waarom niet toch?

Sinterklaas en Muchacha in Slovenie!!

Ik realiseer me dat het al best een tijdje was sinds mijn vorige blog, maar na een wat eventloze week is er nu weer een heleboel leuks gebeurd, waar ik jullie nu natuurlijk alles over moet vertellen :).

Afgelopen weekend was namelijk het weekend van mijn 21 diner, waarvoor mijn jaarclub - Muchacha - speciaal kwam overvliegen naar Slovenie! Mijn lieve jaarclub kwam na weken overleg dit weekend uiteindelijk het beste uit, - al betekende dit wel dat Evelien helaas thuis moest blijven door tentamen, en de Muchacha's toch een beetje incompleet waren...

Het weekend was alsnog ontzettend leuk, en heeel eventvol! Nadat ik voor de derde keer alweer dit semester in Slovenie was aangekomen (de trein ging weer gevaarlijk stilstaan in the middle of nowhere...maar reed gelukkig na 20 minuten toch weer door - het valt me weer mee!) kwamen na een klein dagje family-quality-time mijn zes clubgenootjes aan. De vrijdagavond werd na 3 maanden contact-tekort opgevuld met bijkletsen - en Friends uiteraard. Zaterdag vertrokken we met zn allen naar Bled. Het mooie eilandje midden in het meer én toeristisch hoogtepunt van Slovenie, was inderdaad ook heel mooi in de winterzon. Na verlate lunch in een heel druk sloveens visrestaurantje naast het meer vertrokken we weer naar huis om ons allemaal voor te bereiden op het 21 DINER. Mijn ouders waren hiervoor helemaal uit hun dak gegaan; de tafel was prachtig, er was zelfs een ober (whoeeee), iedereen was dressed to the nines en het eten (gemaakt door franse kok Eric) was heerlijk, met als hoogtepunt de grootste creme brulée die ik ooit heb gezien - en perfect was.

Ik heb van mijn jaarclub overigens het gehele Blond Servies kado gekregen :D.

Na deze fabuleuze dag was er nóg een feest: Sinterklaas kwam (wat vervroegd voor de nederlandse kids in Ljubljana) naar Slovenie! Om precies te zijn: naar ons huis (nouja, het huis van de andere drie Groffens, aangezien ik er op zich niet woon..)! Dit was een heel gedoe: 170 man, waaronder 50 kids. YAY. De paar extra handen konden dus goed gebruikt worden, en zo hebben we - nadat we 's ochtends in Ljubljana hadden rondgelopen, geholpen met de kamer versieren met mooi tekeningetjes voor de Sint, de kamers voorzien van snoep (pepernoten!!!!! spek!!!!!), de pieten aan hun kleurtje geholpen en daarna als welkomst comitée gefunctioneerd. De kindjes kregen snoep, sint en kado's dus iedereen was blij, en het huis stond zelfs nog redelijk overeind toen om 7 uur savonds de laatste blij verwende kindjes het huis verlieten.

Toen brak maandag de laatste dag aan van het sloveens bezoekje, en omdat het nogal hard regende, besloten we deze laatste dag te gebruiken door relatief droog de grotten van Postonja te bezoeken. Ik had ze al gezien, maar het blijft indrukwekkend zo'n grot, en het was een leuk afsluitbezoek, voordat ik om 4 uur wegmoest naar het treinstation (een uurtje eerder dan mn jaarclub, omdat voor een of andere BIZARRE reden er geen enkele trein rijdt op een maandagavond tussen Trieste en Bologna tussen half 6 uur en half 10.....) en weer voor 2 maanden afscheid moest nemen :(.

Terug in Bologna waren de festiviteiten echter nóg niet over, omdat we woensdag (nadat ik 's ochtends mijn sistema politico italiano vak heb afgesloten met een laatste tentamen - ik had deze keer zowaar een tafel!) met zn allen hier ook Sinterklaas hebben gevierd. Met alle nederlandse en vijf engelse vriendinnetjes, - bij wie deze mooie hollandse traditie er nu goed in is gestampt- hebben we het hele gedoe gedaan, van sinterklaas liedjes zingen, tot kados met gedichten (ik kreeg een kerstmannetje en een 2-kantjes lang gedicht van Simone!), en -wederom- pepernoten!!! Ook deze avond was helemaal geslaagd. En zo heb ik het voor elkaar gekregen om zelfs op vele honderden kilometers afstand van Nederland toch nog 2 maal uitgebreid Sinterklaas te vieren. Piece of cake, zo'n exchange.

Italistieken

- Leuk en totaal onrelevant feitje van de dag: De Smurfen heten in het italiaans I Puffi, zag ik vandaag toen ik langs een boekwinkel liep, awww :D -
- Heel leuk en (voor mij) wel heel relevant 2e feitje van de dag: mijn verwarming doet het sinds vandaag voor t eerst!!! wat betekent dat de temperatuur in mijn kamer gestegen is van een 'gezellige' 12 graden naar een bijna acceptabele..wat zou het zijn..18 graden. yippie! -

Terwijl een mannetje in een hijskraan nu bezig is de lichtjes in de grote kerstboom op de Piazza Maggiore op te hangen, merk ik dat hier nu wel lang genoeg zit om mijn bevindingen over de italianen en italie op een rijtje te kunnen zetten.

- De uiterst geirriteerde blikken jouw kant op gericht als jij het als voetganger wáágt over de steken over het zebrapad, terwijl je groen licht hebt (Het lef! Iedereen weet toch dat auto's de monopolie hebben over italiaanse wegen, overal en altijd!!).

- Zonnebrillen. In November. Terwijl er al twee weken geen zonnestraal is gesignaleerd. Vanaf 7 uur 's ochtends tot middernacht, loopt De Italiaan met de zonnebril trots op. Het enige blijkbaar sociaal acceptabele soort is de Ray Ban pilotenbril.

- Sigaretten. Iedereen, IEDEREEN rookt hier. De 'communisten' die elke avond overal op straat gaan zitten met flessen wijn, wisselen dit soms af met joints, maar dat is dan al extreem. Wat moet dat een klap zijn geweest toen hier de wet inging met verbod op binnen roken (al houdt iedereen zich hier overigens heel braaf aan).

- Mobieltjes. Italie heeft -zo heb ik vernomen- 1 van de hoogste mobieldichteden ter wereld, een gemiddelde van bijna 2 mobieltjes per bevolkingshoofd.

- Stiletto's, torenhoog, superdun, ontzettend mooi en duur uitziend, altijd en overal op de meest onhandige plaatsen. Op het centraal station aan de voeten van een vrouw die twee enorme koffers met zich meesleept (móet je nou stiletto's aan als je op reis gaat?), Venetie bezoekend (leuk moet dat zijn met die steentjes), 3 honden uitlatend. Altijd.

> Spel van de dag: 'Spot de Italiaan'. Als er ooit een persoon voor je loopt met een sigaret in de ene hand, een mobiel in de ander, een zonnebril op (in de regen), - als t een vrouw is - met stilleto's (en tijdens dit seizoen met een enorme bontjas)...dan weet je t wel! Als dit soort personen de meerderheid van de bevolking vormen, dan ben je in Italie.

- 24/7 boekhandels, terwijl er nergens 24/7 winkels zijn. Omdat de nood om een boek veel hoger is om 3 uur snachts, dan om wat anders ook!

- Het grote alomaanwezige italiaanse mysterie. Zelfs aanwezig in de toiletten van de faculteit (1 toilet voor 4 college zalen, maar in plaats van ruimte te gebruiken om een 2e toilet te installeren...)...: het bidet. Wie gebruikt dat nou? en wanneer? en waarom als je ook gewoon kan uhm..douchen?... ?

- Overal grote posters die italianen oproepen op engelse les te gaan. Ze zijn er blijkbaar achtergekomen dat ze een bepaalde reputatie hebben opgebouwd en zijn tot de briljante conclusie gekomen dat het misschien wel nut heeft om een andere taal te kunnen spreken, zo met internationale handel en de EU enzo. Dit zover overigens zonder geen enkel effect, ook de jeugd (en italianen hebben blijkbaar engelse les vanaf groep 3!) spreekt nog steeds opvallend slecht engels.

- Het gebrek aan interculturaliteit. Geen buitenlands voedsel in de supermarkt, bijna geen buitenlandse restaurantjes, uberhaupt ontzettend weinig -afgezien van Erasmusstudenten dan- buitenlanders op straat (al is dit laatste vast alleen maar kenmerkend van Bologna, Italie heeft een ontzettend groot immigranten-probleem, maar deze zijn blijkbaar allemaal nog in het zuiden, of in Milaan/Rome).

Dat was wat ik tot nu toe kan bedenken, ik laat jullie wel weten als ik iets nieuws opmerk!

Milanese Mini-break and More

Onwerkelijk maar waar zit ik nu alweer bijna 3 maanden in Italie. En na drie maanden, veel lessen, te weinig contacten met italianen, en de ontdekking van de data van mijn tentamens begint de angst langzaam te groeien over het feit dat ik over precies 1 maand een mondeling examen af moet gaan leggen, in het italiaans, over een italiaans boek, voor een italiaanse -hoogstwaarschijnlijk geen woord engels sprekende- lerares, over een vak dat ik in het nederlands niet eens zou begrijpen (lees: diritto dell'arbitrato interno e internazionale...), dit is een ietwat grijze wolk in mijn nabije toekomst waar we niet teveel over gaan proberen na te denken. Afgezien van dit minder lichte puntje heeft de afgelopen (anderhalve) week ook heel wat lichtpuntjes/-punten gehad.



Vorige week donderdag bestond uit uitgaan in de hip&glamorous club van Bologna, Kassamatta, waar je alleen maar binnenkomt als je mooi bent, of pretendeert te zijn, om dan hip&glamorously aan de bar hippe drankjes te nuttigen, kijkende naar hip dansende mensen op nog hippere muziek. Het had wel wat :) en is (mits we nog een keer binnenkomen) zeker voor herhaling vatbaar. Vrijdag was het verjaardagsfeest van Chris, een engelse jongen, en was gezellig, maar om 12 uur had ik het wel weer gezien en ben mijn bed ingegaan om er tot en met 4 uur smiddags de volgende dag niet uit te komen. Mijn bed was heerlijk, het is nu veels te koud buiten (het is écht koud buiten!!), ik had niks te doen (behalve de keuken schoonmaken en wassen draaien) en niks gepland staan, dus zag ik geen enkele reden om op te staan. Totdat ik door Lilly werd gebeld om samen met haar, Hannah en Sophie bij haar op bed onze niksdoenerigheid samen door te brengen met Sex and the City and Lost. En nog meer Lost. Lost blijkt namelijk een GEWELDIGE show, ik snap niet waarom ik het niet eerder heb gekeken. Het is alleen veel te eng, en dus durfde ik na 5 afleveringen niet meer om 11 uur in het donker naar huis te lopen, waardoor ik ben blijven slapen bij Lilly, alwaar we zondag er nog een paar afleveringen doorheen hebben gejaagd. Al met al was het weekend dus onproductiviteit ten top! Dit feit, gecombineerd met mijn post-tentamens-zijn-al-veel-te-snel-realisatie zorgde ervoor dat ik maandag en dinsdag in een middelmatige dip terecht was gekomen waar ik pas overheen ben gekomen na een geweldig intensieve (en ontzettend leuke) Steps-les op de fitness (ik ben nu Steps-fan en ga dit nu duidelijk elke week doen, in your face Pilates!) EN na de niet-te-vergeten mini-break in Milaaan!


Want het hoogtepunt van mijn week was uiteraard (en dit wist ik al vantevoren) woensdagavond, toen ik met Hannah en Aisleigh naar Milaan ben vertrokken om naar de Delirium show van Cirque du Soleil te gaan!! Na ons in het hotel te hebben ingecheckt - dat gerund werd door een stel stoners met leren jacks, met neonlicht boven de voordeur, waardoor ik me lichtelijk benauwd afvroeg of we niet in een bordeel hadden geboekt - , werden we door kamertekort ge-upgrade van een 10-beds-kamer naar een privé 3-beds kamer met eigen badkamer. Hoezee! De zoektocht begon toen naar een restaurant, en na een halfuur zoeken konden we alleen maar tot de conclusie komen dat Milanezen niet eten. Of althans geen avondeten. Er zijn alleen maar cafeterias, en lunchcafés, maar restaurants ho maar! Uiteindelijk hebben we toen nog redelijk voedzaam aperitivo kunnen scoren, om daarna om 9 uur stipt aan te komen bij het grote stadion voor de Cirque Du Soleil show :).

Delirium was geweldig, adembenemd, waanzinnig en spectaculair. Een geweldige combinatie van decors, lichteffecten, zang, kostuums, en dans met tijdens elk nummer een verschillende acrobatiek-act, die elkaar maar bleven overtreffen. Ons aller favoriet was met stipt de Hoelahoep-dame. Alle regels der menselijke anatomie en wetten der zwaartekracht overtredend kreeg ze het voor elkaar breed glimlachend radslagen te maken, al hoelahoepend (geweldig woord) met 7 hoepels. Zoals Hannah mooi concludeerde: "wow, i think she just became my new personal heroe". Na de show voelde we ons ernstig onflexibel, onkundig en talentloos en zijn we maar snel gaan slapen met het voornemen allemaal wat meer aan yoga/lichaamsflexibiliteit te gaan doen.

Donderdag zijn we toen Milaan gaan bezoeken, en dit gaat nogal snel omdat Milaan eigenlijk gewoon een grote spuuglelijke moderne metropool is, vol met flatgebouwen, winkels, flatgebouwen, geen restaurants, winkels owww en een kathedraal...die ze aan het renoveren zijn :P (een ontzettend groot contrast met Bologna, dat op een provinciaal dorpje lijkt in vergelijking, waar niemand hip gekleed over straat gaat, en waar op de hoek van elke straat wel een restaurantje staat - in Bologna eet men gelukkig wel-, maar bovenal heeft Bologna wat Milaan het ergste mist: charme).



De kathedraal - wat je ervan kon zien onder de stijgers door- is wel adembenemend, maar des te mooier de buitenkant, des te meer is de binnenkant een teleurstelling. Van binnen is het één van de minst indrukwekkende kathedralen die ik ooit heb gezien (al blijven ze natuurlijk altijd wel enigszins bijzonder, een kathedraal is niet voor niets een kathedraal). Naast de kathedraal hebben we nog een rondje gedraaid in een mozaiek op de vloer van het winkelcentrum - omdat je dat blijkbaar moet doen als je in Milaan bent, vertelde Aishleigh ons, wat voor leuke actiefoto's heeft gezorgd.


En toen kwam het einde van de reis met een culinair lunchbezoekje aan de Trattoria di Pino, die door mijn Lonely Planet erg enthousiast werd aangeraden, en ik nu nog veel enthousiaster aan jullie aanraad! Je moet een halfuur wachten op een tafel, maar dan heb je ook wat! Het eten was HEERLIJK, met als hoogtepunt de cheesecake con frutta di bosco waar Aisleigh nog steeds van aan het bijkomen is ("ohmygod, best cheesecake EVER"). Met uiterst tevreden ronde buikjes vertrokken we toen weer richting Bologna.

Wijze lessen en mooie kunst

In de afgelopen week heb ik een heleboel nieuwe kennis opgedaan over het italiaanse universitaire systeem, over de bureaucratie bij de ABN Amro en over kunst.

Allereerst begon woensdag voor mij met een examen italian style. Dit hield in dat toen ik 25 minuten voor het begin van het examen binnen kwam lopen (eigenlijk 10 minuten, maar alle lessen geven hier een academisch kwartiertje, waardoor al mijn lessen standaard een kwartier later dan gepland beginnen, best aardig systeem) en alle plaatsen waren al bezet. Er zaten zeker 80 man in een lokaal dat maximaal 50 zitplaatsen heeft, waardoor de overige studenten gedwongen waren om in een ander lokaal maar stoelen te gaan lenen. Deze stoelen waren niet van die american-style stoeltjes met een klaptafeltje, maar stomme simpele stoelen, wat er toe geleid heeft dat ik mijn examen, geklemd tussen twee even-verbaasd-als-ik mede-erasmus-studenten mijn examen op de achterkant van mijn schrift (!) heb moeten schrijven. op. mijn. been. En om het nog leuker te maken, bleek toen de vragen werden uitgedeeld dat de italiaanse manier van een examen maken inhoudt, dat men, na de vragen te hebben gelezen, uuuuitgebreid gaat overleggen met de buurman/-vrouw voor, achter links en rechts om dan te beginnen met schrijven (ondertussen nog even nalezend of said buurman/-vrouw wel nog steeds hetzelfde opschrijft)....Ik denk dat dit interessante fenomeen verklaard kan worden door het feit dat italianen meer gewend zijn hun examens mondeling af te leggen. Althans dat hoop ik. Ik heb nog geen mondeling meegemaakt; misschien worden deze ook wel op de een of andere manier groepsmatig afgelegd...

Ten tweede, mijn bankpas crisis. Om deze proberen op te lossen, heb ik 2 keer de ABN gebeld (en heeft mijn moeder ook wat tijd met ze aan de lijn doorgebracht), ben ik heen en weer verbonden tussen filialen in den haag en de customer service, heb ik een kopie van mijn paspoort met stempel van de sloveense ambassade laten opsturen in de hoop dat dit zou helpen, 2 dagen gewacht op een deblokkering die niet kwam, weeeeeer gebeld (3 keer), met twee verschillende filialen in den haag aan de lijn gezeten omdat mijn fax niet was aangekomen, om uiteindelijk te eindigen bij de customer service die toen zei "owww, uw kaart is geblokkeerd? Geen probleem dat hebben we zó opgelost, u hoeft alleen maar een paar vraagjes te beantwoorden... Zo, hij is gedeblokkeert." Zucht. Heerlijk dat men bij de ABN goed weet wat te doen igv deblokkering, jammer alleen dat de personen waar ik vorige week zaterdag mee aan de lijn hing, en afgelopen vrijdag, en maandagmiddag, dit niet wisten.

Om mijn gedachten van de bankpas af te halen, heb ik gelukkig ook een heleboel leuks gedaan dit weekend. Donderdag en vrijdag waren vrije dagen in italie, en dus ben ik voor een lang weekend naar huis gegaan. Dit was nog extra leuk, doordat net dit weekend de studentenorganisatie van Bologna een reis naar Slovenie had geregeld, waar een heleboel van mijn vrienden zich voor hadden opgegeven. Na donderdag voor de verandering weer eens vertraging te hebben opgelopen in de trein, en vrijdag gechilld en gebioscoopd te hebben (en niet te vergeten, van alles geregeld te hebben voor de bankpas), kwamen zaterdag 3 bussen vol Bolognese Erasmus studenten Ljubljana verkennen. Iedereen was positief verrast, vond Ljubljana prachtig, en ik heb van meerdere kanten gehoord dat men wel nog een keer langer naar Slovenie wil. Uiteraard hebben deze mensen groot gelijk :). Ljubljana was ook zeker mooi, zo onder de herstbladeren (een fenomeen dat je totaal ontgaat in een stad als Bologna, waar helaas geen enkele boom staat, en het me dus niet eens was opgevallen dat het herst was) en in de zon. 'S avonds kwam een sloveens vriendinnetje, die ik al veel te lang niet had gezien, eten. Na uren bijgekletst te hebben, werd het tijd voor haar om naar huis te gaan en voor mij om mijn bed in te vallen, om zondag vroeg op te staan want we gingen naar VENEZIA.

Nu was ik al een maand geleden met vriendinnen naar de Biennale geweest, maar had ik geen tijd gehad om dit te vermelden in mijn blog. Bij deze dus een gecombineerd Venetie-verslag. Venetie blijft een droomstad, alles is mooi, én er is veel te zien. Voordat ik naar Bologna kwam, had ik nog nooit van de Venetiaanse Biennale gehoord (een grote tweejaarlijkse kunstexpositie verspreid over de stad), maar blijkbaar was ik de enige, want iedereen gaat erheen/is er al heen geweest/wil nog een keer, dus binnen een maand besloten Sophie, Aisleigh, Lilly en ik in contact te komen met onze inner-kunstliefhebber en hebben we een aanzienlijk deel van expositie gezien. Elke land stelt iets ten toon, en er zaten opvallend leuke dingen bij. Ik dacht niet dat moderne kunst voor mij was weggelegd, maar dat neem ik nu zeker terug. Hoewel het Nederlandse project uiterst stom was (een paar tvs die filmpjes afgpeelde, met wat matrassen op de grond), was voor mij de grote winnaar Frankrijk. Deze artieste had de break-up brief van haar ex laten analyseren door 120 vrouwen met verschillende beroepen, varierend van psycho-analist, tot actrice, van sexuologe tot kinderjuf, wat erg uiteenlopende en leuke resultaten gaf.

Na de paar keer dat ik in Venetie ben geweest, had ik echter nog nooit de 'basis' dingen gedaan: de basiliek en het palazzo del Doge. Dit stond dus op het programma voor zondag, toen sophie, haar sloveens/engels vriendinnetje, mam en ik aankwamen in een opvallend leeg (relatief gezien dan) Venetie. De weg naar venetie leverde overigens een leuk moment op, omdat we de grens overgingen met een nederlands, belgisch, engels, én diplomatiek paspoort - een internationaal gezelschap waren we dus zeker! In november is het grote toeristenseizoen blijkbaar voorbij, en dus hebben we kunnen genieten van Venetie met heerlijk weer en korte wachttijden :). Na deze mooie dingen te hebben gezien (vooral de basiliek is prachtig, het plafond is 1 groot mozaiek en ik word al moe als ik bedenk wat een vreselijk lang werk dat moet zijn geweest), moesten we nog een onderdeel van de Biennale zien (mijn moeder valt onder de Biennale-groep 'wil ik nog heen'): de expositie Artempo. Deze expositie (van een Belgische kunstverzamelaar) combineert oude kunstwerken met moderne stukken. Dit gaf een heel leuk effect. Zo stonden er in één kamer Maya-beelden, een tafel gemaakt van alleen leer en botten, een opgezet Maori-hoofd, abstracte schilderijen en antieke meubels. Alles zeer leuk en vooral erg origineel.

Na een drukke vermoeiende, maar kunst-verantwoorde dag nam ik de trein weer terug naar Bologna, en vertrokken mam, Fie en Anna weer naar Ljubljana.
P.S.: als laatste hieronder na ouderlijk verzoek nog een foto van de Groffens uniti a Bologna, als bewijs dat ze er toch echt zijn geweest!

Parties and Crisis

Het is nog niet eens kwart voor 1 en ik heb al drie hoofdstukken van mijn sistema politico italiano gelezen. Dit betekent dat dit mijn intellectueel meest intensieve ochtend is geweest sinds mijn internship in juni. En om dit te vieren vind ik het dus nu tijd om jullie alles over mijn drukke, eventful week te vertellen (dit is aldus een sog-blog, voor de niet studenten onder ons: sog=studie-ontwijkend-gedrag).

Te beginnen met, natuurlijk, my Super-Awesome Fabulous Combined Birthday Party! Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes/smsjes/mailtjes en telefoontjes, die zeker hebben bijgedragen aan een leuke overgang naar de 'egte volwassenen-wereld' :). 21 zijn begon voor mij...met lessen. Uiterst braaf ben ik naar al mijn ochtend lessen gegaan om toen ik thuiskwam voor de lunch leuk verrast te worden door Pepe (mijn allerschattigste braziliaanse huisgenoot). Blijkbaar is het in Brazilie de gewoonte dat mensen op je verjaardag alles voor je doen. En om dit te demonstreren heeft Pepe mijn lunch gemaakt: heerlijke kip met rijst :). Mijn verrassing nummer twee kwam van mijn andere huisgenoot Joe, die met een grote bos bloemen thuiskwam (aww!). Hierna besloot ik dat aangezien het mijn verjaardag was, ik niet naar mijn middagles hoefde, en ik die tijd veel beter kon gebruiken voor het alles klaar maken voor het feest. Voor het feest hadden we om half acht afgesproken om aperitivo te gaan eten bij Mambo. Aperitivo is hét beste italiaanse eet-concept, waarbij je bij binnenkomst in een restaurant een glas wijn/cocktail bestelt, en daarna al het eten mag hebben dat je wil! Aangezien wij na 2 maanden Bologna allemaal aperitivo-experts zijn, kan ik bij deze vermelden: de beste aperitivo (mooist geserveerd, grootste verscheidenheid aan - heerlijk! - voedsel, en grooste gezelligheid) vind je bij Mambo, het super-hippe restaurant naast het Museum of Modern Arts. Nu hebben alle hippe Bolognezen dit allang ontdekt en zit het daar dus altijd vol, waardoor wij altijd buiten moeten eten, maar nu hadden we voor het eerst een tafel binnen. YAY. Het feest was een Combined Birthday Party, omdat mijn engelse vriendinnetje Ashleigh, net 21 oktober haar 21e verjaardag had gevierd. Hip etend en leuk zittend, kregen we allebei een mooi birthday-slinger die we de hele avond hebben moeten dragen, en vreselijke zingende birthdaycards. Verder heb ik een tasje gekregen, inclusief erinpassende mini-portemonnee, en een cocktail-shaker. Na een geslaagd diner zijn we verplaatst naar mijn appartement voor wat gezelligheid, totdat we om een uur of 12 zijn gaan feesten in de Soda Pops, 1 van de weinige clubs in town waar je niet entree voor hoeft te betalen, en dus meestal veeeeeeel te vol is, maar ook hier weer een meevaller. Er was ruimte, en het was geweldig. Om 4 uur was ik uitgeput, met pijn van mijn hakken tot in mijn knieen, en tevreden weer thuis.

De volgende dag was bijkom-dag. En daar heb ik me helemaal niets van aangetrokken. Ik besloot - met mijn stomme hoofd- namelijk smiddags naar de sportschool te gaan, alwaar werkelijk elke spier in mijn benen zo overwerkt is door het stricte sportprogramma van onze instrcteur, dat ik bij het naar buitenlopen al bijna niet meer de trap opkwam...Vervolgens, ben ik met Sophie, Ashleigh, Hannah en Emma (alle 4 engels) Indisch gaan eten. In italie, ik weet het, is dat eigenlijk een beetje godslastering, maar dat kon de engelsen blijkbaar niet zoveel schelen, zij missen hun curry te erg (hier onverkrijgbaar, want valt onder de categorie: niet-italiaans-kruid). Blijkbaar is Indisch eten daar de equivalent van in Nederlands Indonesisch eten, en gingen ze dus helemaal uit hun dak toen (waarschijnlijk het enige) Indische restaurant door Hanna was gespot. Ik begrijp hun hang naar curry nu, het eten was inderdaad errrg lekker. Hierna ben ik nog heel even naar een feestje meegeweest van Sophie's italiaanse huisgenoot, maar mijn spierpijn had ondertussen zulke verschrikkelijke proporties aangenomen dat ik het niet kon opbrengen nog langer gezellig te zijn en ik snel mijn bed in ben gedoken. De hele vrijdag kan verder vooral samengevat worden in P-I-J-N. Blijkbaar gebruik je je spieren toch best wel veel, stiekem, de héle tijd, en merk je dat pas goed als je spieren bij elke beweging schreeuwen 'what have you done to us!!!!' (en ja, mijn spieren schreeuwen in het engels, want dat is dramatischer). Tussen de pijn door, ben ik toch maar sportkleding gaan kopen, omdat Simone (met wie ik sport) helemaal de smaak te pakken heeft en zaterdag weer wilde gaan sporten, en ik moest toegeven dat ik afgezien van de pijn, ook blij was eindelijk weer íets intensiefs/enigszins gezonds te doen.

Zaterdag beloofde een rustige zaterdag te worden. Ik wilde mijn kamer opruimen, wassen draaien, beginnen met leren voor mn sistema politico-test, en chillen. Maar toen ging ik boodschappen doen, en werden al mijn chill-plannen in de war gegooid toen bij het betalen mijn kaart opeens verdween. Foetsie! Ik had betaald, de kassajuffrouw had mijn kaart op het speciale kaart-iets gezet samen met mijn bon, en ergens tussen de bon pakken, en weer opkijken was mijn kaart WEG. Na eerst al mijn boodschappentassen+ portemonne ondersteboven gehaald te hebben en overal gezocht te hebben, begon de paniek toch enigszins aan te slaan. De caissiere had ondertussen ook overal helpen kijken, en raadde me toen toch maar aan de kaart te blokkeren, want het had best gekund dat de persoon achter mij met de kaart vandoor was gegaan (en me mijn pincode had zien intypen). Ik ben toen naar huis gerend, en heb snel mijn kaart geblokkeerd (als 'kwijtgeraakt' aangegeven, want, zo verzekerde me de helpdesk-man, dan kon de kaart nog gedeblokkeerd worden als ik hem toch weer terugvond). Terwijl ik al allemaal sombere toekomstbeelden had over het laten overkomen van een nieuwe kaart vanuit nl (wat natuurlijk niet kan, omdat ie dan kwijtraakt in de post - wat moet ik nu, ik heb geen geld, stres, stress, stress), besloot ik op weg naar de sportschool nog eens langs de supermarkt te gaan....en ze hadden mijn kaart gevonden!!!! halleluja! Of...Ow. Nee. Toch niet, want toen ik belde om mijn kaart te deblokkeren, kwam ik erachter dat meneer de help-desk man even was vergeten te melden dat ontblokkeren alleen maar kan ik als ik hoogstpersoonlijk naar mijn filiaal ga In Nederland. Tja. 'Dan is er nu verder niets wat we voor u kunnen doen mevrouw.' Aldus zit ik nu sinds zaterdag in Bologna, met allemaal geld op mijn rekening waar ik helemaal niet bijkan. Gelukkig heb ik geld mogen lenen van Joe, en sturen mijn ouders geld op naar de rekening van een vriendin. Over hoe ik dit verder ga regelen wil ik me nu niet druk maken, ik moet namelijk eerst mijn midterm van morgen overleven en dan zie ik wel verder. Tomorrow is another day. De spierpijn van een tweede keer gymen was een stuk minder pijnlijk, dus ik blijf optimistisch. Het komt allemaal goed.