Milanese Mini-break and More

Onwerkelijk maar waar zit ik nu alweer bijna 3 maanden in Italie. En na drie maanden, veel lessen, te weinig contacten met italianen, en de ontdekking van de data van mijn tentamens begint de angst langzaam te groeien over het feit dat ik over precies 1 maand een mondeling examen af moet gaan leggen, in het italiaans, over een italiaans boek, voor een italiaanse -hoogstwaarschijnlijk geen woord engels sprekende- lerares, over een vak dat ik in het nederlands niet eens zou begrijpen (lees: diritto dell'arbitrato interno e internazionale...), dit is een ietwat grijze wolk in mijn nabije toekomst waar we niet teveel over gaan proberen na te denken. Afgezien van dit minder lichte puntje heeft de afgelopen (anderhalve) week ook heel wat lichtpuntjes/-punten gehad.



Vorige week donderdag bestond uit uitgaan in de hip&glamorous club van Bologna, Kassamatta, waar je alleen maar binnenkomt als je mooi bent, of pretendeert te zijn, om dan hip&glamorously aan de bar hippe drankjes te nuttigen, kijkende naar hip dansende mensen op nog hippere muziek. Het had wel wat :) en is (mits we nog een keer binnenkomen) zeker voor herhaling vatbaar. Vrijdag was het verjaardagsfeest van Chris, een engelse jongen, en was gezellig, maar om 12 uur had ik het wel weer gezien en ben mijn bed ingegaan om er tot en met 4 uur smiddags de volgende dag niet uit te komen. Mijn bed was heerlijk, het is nu veels te koud buiten (het is écht koud buiten!!), ik had niks te doen (behalve de keuken schoonmaken en wassen draaien) en niks gepland staan, dus zag ik geen enkele reden om op te staan. Totdat ik door Lilly werd gebeld om samen met haar, Hannah en Sophie bij haar op bed onze niksdoenerigheid samen door te brengen met Sex and the City and Lost. En nog meer Lost. Lost blijkt namelijk een GEWELDIGE show, ik snap niet waarom ik het niet eerder heb gekeken. Het is alleen veel te eng, en dus durfde ik na 5 afleveringen niet meer om 11 uur in het donker naar huis te lopen, waardoor ik ben blijven slapen bij Lilly, alwaar we zondag er nog een paar afleveringen doorheen hebben gejaagd. Al met al was het weekend dus onproductiviteit ten top! Dit feit, gecombineerd met mijn post-tentamens-zijn-al-veel-te-snel-realisatie zorgde ervoor dat ik maandag en dinsdag in een middelmatige dip terecht was gekomen waar ik pas overheen ben gekomen na een geweldig intensieve (en ontzettend leuke) Steps-les op de fitness (ik ben nu Steps-fan en ga dit nu duidelijk elke week doen, in your face Pilates!) EN na de niet-te-vergeten mini-break in Milaaan!


Want het hoogtepunt van mijn week was uiteraard (en dit wist ik al vantevoren) woensdagavond, toen ik met Hannah en Aisleigh naar Milaan ben vertrokken om naar de Delirium show van Cirque du Soleil te gaan!! Na ons in het hotel te hebben ingecheckt - dat gerund werd door een stel stoners met leren jacks, met neonlicht boven de voordeur, waardoor ik me lichtelijk benauwd afvroeg of we niet in een bordeel hadden geboekt - , werden we door kamertekort ge-upgrade van een 10-beds-kamer naar een privé 3-beds kamer met eigen badkamer. Hoezee! De zoektocht begon toen naar een restaurant, en na een halfuur zoeken konden we alleen maar tot de conclusie komen dat Milanezen niet eten. Of althans geen avondeten. Er zijn alleen maar cafeterias, en lunchcafés, maar restaurants ho maar! Uiteindelijk hebben we toen nog redelijk voedzaam aperitivo kunnen scoren, om daarna om 9 uur stipt aan te komen bij het grote stadion voor de Cirque Du Soleil show :).

Delirium was geweldig, adembenemd, waanzinnig en spectaculair. Een geweldige combinatie van decors, lichteffecten, zang, kostuums, en dans met tijdens elk nummer een verschillende acrobatiek-act, die elkaar maar bleven overtreffen. Ons aller favoriet was met stipt de Hoelahoep-dame. Alle regels der menselijke anatomie en wetten der zwaartekracht overtredend kreeg ze het voor elkaar breed glimlachend radslagen te maken, al hoelahoepend (geweldig woord) met 7 hoepels. Zoals Hannah mooi concludeerde: "wow, i think she just became my new personal heroe". Na de show voelde we ons ernstig onflexibel, onkundig en talentloos en zijn we maar snel gaan slapen met het voornemen allemaal wat meer aan yoga/lichaamsflexibiliteit te gaan doen.

Donderdag zijn we toen Milaan gaan bezoeken, en dit gaat nogal snel omdat Milaan eigenlijk gewoon een grote spuuglelijke moderne metropool is, vol met flatgebouwen, winkels, flatgebouwen, geen restaurants, winkels owww en een kathedraal...die ze aan het renoveren zijn :P (een ontzettend groot contrast met Bologna, dat op een provinciaal dorpje lijkt in vergelijking, waar niemand hip gekleed over straat gaat, en waar op de hoek van elke straat wel een restaurantje staat - in Bologna eet men gelukkig wel-, maar bovenal heeft Bologna wat Milaan het ergste mist: charme).



De kathedraal - wat je ervan kon zien onder de stijgers door- is wel adembenemend, maar des te mooier de buitenkant, des te meer is de binnenkant een teleurstelling. Van binnen is het één van de minst indrukwekkende kathedralen die ik ooit heb gezien (al blijven ze natuurlijk altijd wel enigszins bijzonder, een kathedraal is niet voor niets een kathedraal). Naast de kathedraal hebben we nog een rondje gedraaid in een mozaiek op de vloer van het winkelcentrum - omdat je dat blijkbaar moet doen als je in Milaan bent, vertelde Aishleigh ons, wat voor leuke actiefoto's heeft gezorgd.


En toen kwam het einde van de reis met een culinair lunchbezoekje aan de Trattoria di Pino, die door mijn Lonely Planet erg enthousiast werd aangeraden, en ik nu nog veel enthousiaster aan jullie aanraad! Je moet een halfuur wachten op een tafel, maar dan heb je ook wat! Het eten was HEERLIJK, met als hoogtepunt de cheesecake con frutta di bosco waar Aisleigh nog steeds van aan het bijkomen is ("ohmygod, best cheesecake EVER"). Met uiterst tevreden ronde buikjes vertrokken we toen weer richting Bologna.