The Belated Beginning

Daar ben ik dan eindelijk met mijn eerste blogstukje! Na een maand getwijfeld te hebben of ik hier wel het geduld voor zou hebben, en het langer dan 1 week vol zou kunnen houden, en ik heb toch maar besloten in mezelf te geloven (i can do this!) en ga ik vanaf nu proberen jullie (enigszins) geregeld up te daten over mijn leventje hier. Aangezien ik niet meer kan bijhouden wie ik in hoeverre geupdate heb, zal ik maar een korte samenvatting geven van wat er allemaal tot nu gebeurd is.
In tegenstelling tot alle californische/missouriaanse blogs begint mijn reis niet met een vreselijke vliegreis: ik ben redelijk relaxed met een koffertje voor 2 weken vanuit ljubljana - precies een maand geleden- in de trein vertrokken richting hostel due torri net buiten Bologna. Afgezien van het feit dat de trein stukging en we een uur stil hebben gestaan in het heerlijke middle of nowhere genaamd Portogruaro (we hadden een uur lang nix anders te doen dan kijken naar dit naamboordje, dus dit dorpje zal nu voor eeuwig in mn geheugen geschrift staan), ben ik met maar 1 uurtje vertraging aangekomen in la città rossa of grassa, hoe je dr ook wilt noemen. Bologna is een prachtige en veelzijdige stad. Niet alleen de thuisbasis van de allereerste universiteit in Europa (de alleroudste faculteit is - leuk detail - de rechtenfaculteit-, ander leuk detail zowel Dante, Erasmus als Copernicus behoren tot de alumni), het is ook de culinaire hoofdstad van italie. Dit betekent dat zelfs andere italianen, allen zo trots over hun eten, moeten toegeven dat het allerlekkerste eten hier te krijgen is. Hier komt dus de nickname la grassa vandaan. De tweede nickname rossa slaat ofwel op het feit dat alle daken rood zijn (wat ik goed kan zien vanaf het terras van mijn appartement, aangezien wij op de 6e verdieping wonen) ofwel op de politieke voorkeur van de Bolognesen. De Communistische partij heeft altijd een grote fanbase gehad in Bologna, en al is dit nu wat minder, de stad is nog steeds erg links en dat is ook nog wel aan de studenten te zien. Ik heb nog nooit zoveel alto's gezien als in de afgelopen paar weken. Er is mij ook al twee keer op straat door oude vieze mannetjes een communistische krant aangeboden (wat ongetwijfeld interessante lectuur is, maar niet interessant genoeg om er 1 euro voor over te hebben). Veelzijdig dus :).
Maar trug naar mijn verhaal. Na de reis, heb ik een week doorgebracht in het geweldige hostel (zeer gezellig, heel veel vrienden daar ontmoet - samen dakloos zijn creert een band), binnen een paar dagen had ik een kamer, en 3 weken geleden ben ik dan ingetrokken in Via Azzo Gardino #1. Na wat constructie-problemen met mn kamer, waardoor ik twee weken in andere kamers moest slapen, ben ik dan nu officieel sinds een dag of 4 in mijn eigen kamertje. Het kamertje is ondertussen vrolijk opgepimpt tot IKEA reclame, en mist alleen nog een nachtkastje en wat posters om helemaal af te zijn. Door de weken heen zijn ook al mn andere flatmates aangekomen. We zijn samen een erg internationale groep, wat wel tot grappige gespreksituaties kan leiden, waar aan 1 tafel japans, portugees/braziliaans. frans, engels, en zowaar ook soms italiaans gesproken wordt. Als ik hier wegga, zal ik dus geen enkele taal meer correct kunnen spreken, maar wel een paar woordjes in 8 verschillende talen. Dat heeft ook wat.
Mmmh, ik merk nu dat zo'n lange blog al snel geschreven is, dus ik zal het hier nu bij laten. Ik ga nu proberen te kijken of ik snap hoe ik foto's moet toevoegen in mijn verhaal....