Parties and Crisis

Het is nog niet eens kwart voor 1 en ik heb al drie hoofdstukken van mijn sistema politico italiano gelezen. Dit betekent dat dit mijn intellectueel meest intensieve ochtend is geweest sinds mijn internship in juni. En om dit te vieren vind ik het dus nu tijd om jullie alles over mijn drukke, eventful week te vertellen (dit is aldus een sog-blog, voor de niet studenten onder ons: sog=studie-ontwijkend-gedrag).

Te beginnen met, natuurlijk, my Super-Awesome Fabulous Combined Birthday Party! Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes/smsjes/mailtjes en telefoontjes, die zeker hebben bijgedragen aan een leuke overgang naar de 'egte volwassenen-wereld' :). 21 zijn begon voor mij...met lessen. Uiterst braaf ben ik naar al mijn ochtend lessen gegaan om toen ik thuiskwam voor de lunch leuk verrast te worden door Pepe (mijn allerschattigste braziliaanse huisgenoot). Blijkbaar is het in Brazilie de gewoonte dat mensen op je verjaardag alles voor je doen. En om dit te demonstreren heeft Pepe mijn lunch gemaakt: heerlijke kip met rijst :). Mijn verrassing nummer twee kwam van mijn andere huisgenoot Joe, die met een grote bos bloemen thuiskwam (aww!). Hierna besloot ik dat aangezien het mijn verjaardag was, ik niet naar mijn middagles hoefde, en ik die tijd veel beter kon gebruiken voor het alles klaar maken voor het feest. Voor het feest hadden we om half acht afgesproken om aperitivo te gaan eten bij Mambo. Aperitivo is hét beste italiaanse eet-concept, waarbij je bij binnenkomst in een restaurant een glas wijn/cocktail bestelt, en daarna al het eten mag hebben dat je wil! Aangezien wij na 2 maanden Bologna allemaal aperitivo-experts zijn, kan ik bij deze vermelden: de beste aperitivo (mooist geserveerd, grootste verscheidenheid aan - heerlijk! - voedsel, en grooste gezelligheid) vind je bij Mambo, het super-hippe restaurant naast het Museum of Modern Arts. Nu hebben alle hippe Bolognezen dit allang ontdekt en zit het daar dus altijd vol, waardoor wij altijd buiten moeten eten, maar nu hadden we voor het eerst een tafel binnen. YAY. Het feest was een Combined Birthday Party, omdat mijn engelse vriendinnetje Ashleigh, net 21 oktober haar 21e verjaardag had gevierd. Hip etend en leuk zittend, kregen we allebei een mooi birthday-slinger die we de hele avond hebben moeten dragen, en vreselijke zingende birthdaycards. Verder heb ik een tasje gekregen, inclusief erinpassende mini-portemonnee, en een cocktail-shaker. Na een geslaagd diner zijn we verplaatst naar mijn appartement voor wat gezelligheid, totdat we om een uur of 12 zijn gaan feesten in de Soda Pops, 1 van de weinige clubs in town waar je niet entree voor hoeft te betalen, en dus meestal veeeeeeel te vol is, maar ook hier weer een meevaller. Er was ruimte, en het was geweldig. Om 4 uur was ik uitgeput, met pijn van mijn hakken tot in mijn knieen, en tevreden weer thuis.

De volgende dag was bijkom-dag. En daar heb ik me helemaal niets van aangetrokken. Ik besloot - met mijn stomme hoofd- namelijk smiddags naar de sportschool te gaan, alwaar werkelijk elke spier in mijn benen zo overwerkt is door het stricte sportprogramma van onze instrcteur, dat ik bij het naar buitenlopen al bijna niet meer de trap opkwam...Vervolgens, ben ik met Sophie, Ashleigh, Hannah en Emma (alle 4 engels) Indisch gaan eten. In italie, ik weet het, is dat eigenlijk een beetje godslastering, maar dat kon de engelsen blijkbaar niet zoveel schelen, zij missen hun curry te erg (hier onverkrijgbaar, want valt onder de categorie: niet-italiaans-kruid). Blijkbaar is Indisch eten daar de equivalent van in Nederlands Indonesisch eten, en gingen ze dus helemaal uit hun dak toen (waarschijnlijk het enige) Indische restaurant door Hanna was gespot. Ik begrijp hun hang naar curry nu, het eten was inderdaad errrg lekker. Hierna ben ik nog heel even naar een feestje meegeweest van Sophie's italiaanse huisgenoot, maar mijn spierpijn had ondertussen zulke verschrikkelijke proporties aangenomen dat ik het niet kon opbrengen nog langer gezellig te zijn en ik snel mijn bed in ben gedoken. De hele vrijdag kan verder vooral samengevat worden in P-I-J-N. Blijkbaar gebruik je je spieren toch best wel veel, stiekem, de héle tijd, en merk je dat pas goed als je spieren bij elke beweging schreeuwen 'what have you done to us!!!!' (en ja, mijn spieren schreeuwen in het engels, want dat is dramatischer). Tussen de pijn door, ben ik toch maar sportkleding gaan kopen, omdat Simone (met wie ik sport) helemaal de smaak te pakken heeft en zaterdag weer wilde gaan sporten, en ik moest toegeven dat ik afgezien van de pijn, ook blij was eindelijk weer íets intensiefs/enigszins gezonds te doen.

Zaterdag beloofde een rustige zaterdag te worden. Ik wilde mijn kamer opruimen, wassen draaien, beginnen met leren voor mn sistema politico-test, en chillen. Maar toen ging ik boodschappen doen, en werden al mijn chill-plannen in de war gegooid toen bij het betalen mijn kaart opeens verdween. Foetsie! Ik had betaald, de kassajuffrouw had mijn kaart op het speciale kaart-iets gezet samen met mijn bon, en ergens tussen de bon pakken, en weer opkijken was mijn kaart WEG. Na eerst al mijn boodschappentassen+ portemonne ondersteboven gehaald te hebben en overal gezocht te hebben, begon de paniek toch enigszins aan te slaan. De caissiere had ondertussen ook overal helpen kijken, en raadde me toen toch maar aan de kaart te blokkeren, want het had best gekund dat de persoon achter mij met de kaart vandoor was gegaan (en me mijn pincode had zien intypen). Ik ben toen naar huis gerend, en heb snel mijn kaart geblokkeerd (als 'kwijtgeraakt' aangegeven, want, zo verzekerde me de helpdesk-man, dan kon de kaart nog gedeblokkeerd worden als ik hem toch weer terugvond). Terwijl ik al allemaal sombere toekomstbeelden had over het laten overkomen van een nieuwe kaart vanuit nl (wat natuurlijk niet kan, omdat ie dan kwijtraakt in de post - wat moet ik nu, ik heb geen geld, stres, stress, stress), besloot ik op weg naar de sportschool nog eens langs de supermarkt te gaan....en ze hadden mijn kaart gevonden!!!! halleluja! Of...Ow. Nee. Toch niet, want toen ik belde om mijn kaart te deblokkeren, kwam ik erachter dat meneer de help-desk man even was vergeten te melden dat ontblokkeren alleen maar kan ik als ik hoogstpersoonlijk naar mijn filiaal ga In Nederland. Tja. 'Dan is er nu verder niets wat we voor u kunnen doen mevrouw.' Aldus zit ik nu sinds zaterdag in Bologna, met allemaal geld op mijn rekening waar ik helemaal niet bijkan. Gelukkig heb ik geld mogen lenen van Joe, en sturen mijn ouders geld op naar de rekening van een vriendin. Over hoe ik dit verder ga regelen wil ik me nu niet druk maken, ik moet namelijk eerst mijn midterm van morgen overleven en dan zie ik wel verder. Tomorrow is another day. De spierpijn van een tweede keer gymen was een stuk minder pijnlijk, dus ik blijf optimistisch. Het komt allemaal goed.