"Vedi Napoli e poì muori"...(nieuwe foto's toegevoegd!)

...is een italiaans gezegde. Het betekent: zorg dat je Napels hebt gezien voordat je doodgaat. En het is waar. Ik ben net 1 dag terug van een vierdaagse tocht naar de meest chaotische, gevaarlijke, hectische, maar vooral mooiste, levendigste en leukste stad van Italie...en het was geweldig! Ik raad dus iedereen aan ook maar eens een keertje langs Napels te gaan tijdens een vakantie in Italie.

In de tijd dat ik hier ben, heb ik al heel wat vooroordelen en meningen over Napels gehoord van zowel italianen als niet-italianen. Deze maakte me nieuwsgierig naar de stad, maar gaven niet een beeld van een stad waar ik ooit op vakantie heen zou willen. Napels is namelijk de meest door de maffia geteisterde stad van italie, (er zijn daar in 2006 alleen een stuk of 100 mensen door bendes doodgeschoten) het afval wordt al maanden niet meer opgeruimd omdat de Camorra dat de gemeente onmogelijk maakt, er wordt gezakkenrold bij het leven, en iedereen tegen wie ik zei dat ik naar Napels ging, zei 'pas goed op, en let op je spullen'. Met al deze goede raad op zak vertrok ik denkende dat Napels een vreselijke arme en vieze stad zou zijn, en was ik bijna zeker dat iig de helft van onze groep beroofd zou worden tijdens de trip. Niets is minder waar. Ik zou zo naar Napels op vakantie gaan. Napels is namelijk heerlijk levendig en chaotisch-in-a-good-way, heeft de enige 'echte' pizza, is -heel belangrijk - gelegen aan een prachtige baai, en het landschap van de hele omgeving wordt gedomineerd door de fascinerende vulkaan Vesuvius.

Om ons meteen het ware 'napolitaanse' gevoel te verzorgen, had de bus 5 minuten na ingang in de stad een botsing. We mochten toen leuk toekijken hoe de buschauffeur een half uur lang heftig armen-bewegend een discussie voerde met de aangereden auto-eigenaar, voordat we dan eindelijk - na een lange niet erg-veel-slaap-inhoudende nachtrit donderdag om 9 uur sochtends aankwamen in het hostel. De donderdag hebben we vooral door Napels zelf rondgelopen, 2 kasteeltjes bezocht en een klooster boven op de bergen rondom de stad, die allemaal voor zeer mooie uitzicht-fotos zorgde. Met pijn in de voeten en enoorm slaaptekort van een rottige busreis, gingen we na het avondeten in een plaatselijke pizzeria (waar de vera pizza napolitana werd geserveerd: molto buono) al snel naar bed.

Vrijdag was (leuk voor de voetjes) een nog actievere dag: om half 8 op om sochtends de Vesuvius te beklimmen! Dit was helemaal leuk. Het is een erg raar gevoel om op een berg te staan waar uit sommige stukken grond rook omhoog komt, het naar zwavel ruikt en te bedenken dat je eigenlijk...op een natuurlijk bom staat. Gelukkig was vrijdag niet de dag dat Vesuvius besloot weer actief te worden, en leef ik nog :). Na nog meer leuke fotos van de krater (waarover we van de gids hoorde, dat je er tot in de jaren 90 in mocht klimmen, totdat er een belgische toerist toen in een gat is gevallen en het niet heeft overleefd, yikes :S) en het uitzicht over Napoli genomen te hebben, mochten we weer in de bus op weg naar POMPEI...Nu lees ik al sinds mijn tiende van alles over het Romeinse rijk, had vroeger allerlei boeken over Pompei, en wil al hopeloos sinds mijn 12e de stad bezoeken, dus vanzelfsprekend had ik erg veel zin in dit gedeelte van de reis. Pompei is een bijzondere plek om gezien te hebben. De tour met een gids was 2 uur durend en interessant, maar helaas kregen we daarna maar een uurtje om zelf nog wat rond te lopen. Ik had nog vele uren meer door pompei kunnen lopen, en had t liefst de langste tour genomen om ook egt alles te zien, maar op zich hebben we de belangrijkste plekken wel behandeld (waaronder het erg grappige, net in 2000 opgegraven hoerenhuis, waar allerlei erotische frescos zijn gevonden, een ontzettend mooie, bijna al haar fresco's nog hebbende villa, en de welbekende gips-lijken) en kan ik nu tenminste zeggen dat ik er ben geweest! Het is ook bijzonder om te zien hoe ver de Vesuvius eigenlijk van de stad is, het lijkt zo'n onschuldig bergje, en voor je t weet, bestaat je hele stad niet meer...

Zaterdag i died and went to heaven, that is, to Capri. Capri is een eiland for the rich and famous een uurtje varen van Napoli vandaan, en het is idyllisch. Ik ga mijn ouders overhalen daar een vakantie-huisje te kopen :P. Bij aankomst lijkt de haven nogal druk met toeristen en souvenirstandjes en dus niet helemaal geweldig, maar als je het eiland op begint te klimmen (wat we hebben gedaan, om boven op de top de resten van het paleis van een romeinse keizer te bezoeken) kan je pas egt begrijpen waarom zoveel toeristen hierheen komen (al merk je daar niet zó veel van in oktober :)). De smalle paadjes naar boven zijn omringd door witte huizen, veel bloemen en groen, en hebben hier en daar prachtig uitzicht op de zee om je heen. Capri is een beetje zoals ik me altijd Griekenland heb voorgesteld. Witte huisjes omringd door blauwe lucht en blauwe zee...

Toen we weer teruggewandeld waren naar zeeniveau, hebben we een boottochtje gedaan om het eiland heen. Dit was wederom heel mooi en idyllisch (idyllisch is zo'n beetje the key word van deze mini-break). Ergens tijdens de tocht konden we een de grotta azurra bezichtigen. Dit is dé toeristenattractie van t eiland (waar je dus ook apart, en veel, voor betaald) en lijkt van buitenaf een klein gaatje in de wand, maar als je eenmaal met je bootje door de kleine rotsopening bent gevaren kom je in een grot die op een of andere natuurlijke manier wordt verlicht, waarin het water zelf azuurblauw licht lijkt te geven. Erg bijzonder effect en dan toch maar het belachelijke bedrag waard voor de 5 minuten dat je in de grot dobbert.

Dan nog de laatste dag voordat ik ga slapen. Zondag reden we op de terugweg langs Caserta, een op zichzelf niet zo interessante stad, waar echter een ENORM paleis staat, met een ENORME tuin. Het verhaal gaat dat de opdrachtgever van dit paleis de pracht en praal van Versailles wilde kopieren. En dat is hem aardig gelukt. Het paleis zelf hebben we door tijd en energie-gebrek niet bezocht, maar de tuinen wel, en die waren erg mooi.

Na deze laaste stop was het dan toch egt weer tijd om naar huis te gaan. En kon ik meteen (erg leuke anti-climax), de volgende dag weer vroeg op om naar les te gaan, want mn lessen zijn EINDELIJK begonnen! [ik ga nu sociologia, italiaanse politiek en arbitrage-recht doen - heb ik dan eindelijk besloten] Morgen weer les, dus buonanotte a tutti!