Wijze lessen en mooie kunst

In de afgelopen week heb ik een heleboel nieuwe kennis opgedaan over het italiaanse universitaire systeem, over de bureaucratie bij de ABN Amro en over kunst.

Allereerst begon woensdag voor mij met een examen italian style. Dit hield in dat toen ik 25 minuten voor het begin van het examen binnen kwam lopen (eigenlijk 10 minuten, maar alle lessen geven hier een academisch kwartiertje, waardoor al mijn lessen standaard een kwartier later dan gepland beginnen, best aardig systeem) en alle plaatsen waren al bezet. Er zaten zeker 80 man in een lokaal dat maximaal 50 zitplaatsen heeft, waardoor de overige studenten gedwongen waren om in een ander lokaal maar stoelen te gaan lenen. Deze stoelen waren niet van die american-style stoeltjes met een klaptafeltje, maar stomme simpele stoelen, wat er toe geleid heeft dat ik mijn examen, geklemd tussen twee even-verbaasd-als-ik mede-erasmus-studenten mijn examen op de achterkant van mijn schrift (!) heb moeten schrijven. op. mijn. been. En om het nog leuker te maken, bleek toen de vragen werden uitgedeeld dat de italiaanse manier van een examen maken inhoudt, dat men, na de vragen te hebben gelezen, uuuuitgebreid gaat overleggen met de buurman/-vrouw voor, achter links en rechts om dan te beginnen met schrijven (ondertussen nog even nalezend of said buurman/-vrouw wel nog steeds hetzelfde opschrijft)....Ik denk dat dit interessante fenomeen verklaard kan worden door het feit dat italianen meer gewend zijn hun examens mondeling af te leggen. Althans dat hoop ik. Ik heb nog geen mondeling meegemaakt; misschien worden deze ook wel op de een of andere manier groepsmatig afgelegd...

Ten tweede, mijn bankpas crisis. Om deze proberen op te lossen, heb ik 2 keer de ABN gebeld (en heeft mijn moeder ook wat tijd met ze aan de lijn doorgebracht), ben ik heen en weer verbonden tussen filialen in den haag en de customer service, heb ik een kopie van mijn paspoort met stempel van de sloveense ambassade laten opsturen in de hoop dat dit zou helpen, 2 dagen gewacht op een deblokkering die niet kwam, weeeeeer gebeld (3 keer), met twee verschillende filialen in den haag aan de lijn gezeten omdat mijn fax niet was aangekomen, om uiteindelijk te eindigen bij de customer service die toen zei "owww, uw kaart is geblokkeerd? Geen probleem dat hebben we zó opgelost, u hoeft alleen maar een paar vraagjes te beantwoorden... Zo, hij is gedeblokkeert." Zucht. Heerlijk dat men bij de ABN goed weet wat te doen igv deblokkering, jammer alleen dat de personen waar ik vorige week zaterdag mee aan de lijn hing, en afgelopen vrijdag, en maandagmiddag, dit niet wisten.

Om mijn gedachten van de bankpas af te halen, heb ik gelukkig ook een heleboel leuks gedaan dit weekend. Donderdag en vrijdag waren vrije dagen in italie, en dus ben ik voor een lang weekend naar huis gegaan. Dit was nog extra leuk, doordat net dit weekend de studentenorganisatie van Bologna een reis naar Slovenie had geregeld, waar een heleboel van mijn vrienden zich voor hadden opgegeven. Na donderdag voor de verandering weer eens vertraging te hebben opgelopen in de trein, en vrijdag gechilld en gebioscoopd te hebben (en niet te vergeten, van alles geregeld te hebben voor de bankpas), kwamen zaterdag 3 bussen vol Bolognese Erasmus studenten Ljubljana verkennen. Iedereen was positief verrast, vond Ljubljana prachtig, en ik heb van meerdere kanten gehoord dat men wel nog een keer langer naar Slovenie wil. Uiteraard hebben deze mensen groot gelijk :). Ljubljana was ook zeker mooi, zo onder de herstbladeren (een fenomeen dat je totaal ontgaat in een stad als Bologna, waar helaas geen enkele boom staat, en het me dus niet eens was opgevallen dat het herst was) en in de zon. 'S avonds kwam een sloveens vriendinnetje, die ik al veel te lang niet had gezien, eten. Na uren bijgekletst te hebben, werd het tijd voor haar om naar huis te gaan en voor mij om mijn bed in te vallen, om zondag vroeg op te staan want we gingen naar VENEZIA.

Nu was ik al een maand geleden met vriendinnen naar de Biennale geweest, maar had ik geen tijd gehad om dit te vermelden in mijn blog. Bij deze dus een gecombineerd Venetie-verslag. Venetie blijft een droomstad, alles is mooi, én er is veel te zien. Voordat ik naar Bologna kwam, had ik nog nooit van de Venetiaanse Biennale gehoord (een grote tweejaarlijkse kunstexpositie verspreid over de stad), maar blijkbaar was ik de enige, want iedereen gaat erheen/is er al heen geweest/wil nog een keer, dus binnen een maand besloten Sophie, Aisleigh, Lilly en ik in contact te komen met onze inner-kunstliefhebber en hebben we een aanzienlijk deel van expositie gezien. Elke land stelt iets ten toon, en er zaten opvallend leuke dingen bij. Ik dacht niet dat moderne kunst voor mij was weggelegd, maar dat neem ik nu zeker terug. Hoewel het Nederlandse project uiterst stom was (een paar tvs die filmpjes afgpeelde, met wat matrassen op de grond), was voor mij de grote winnaar Frankrijk. Deze artieste had de break-up brief van haar ex laten analyseren door 120 vrouwen met verschillende beroepen, varierend van psycho-analist, tot actrice, van sexuologe tot kinderjuf, wat erg uiteenlopende en leuke resultaten gaf.

Na de paar keer dat ik in Venetie ben geweest, had ik echter nog nooit de 'basis' dingen gedaan: de basiliek en het palazzo del Doge. Dit stond dus op het programma voor zondag, toen sophie, haar sloveens/engels vriendinnetje, mam en ik aankwamen in een opvallend leeg (relatief gezien dan) Venetie. De weg naar venetie leverde overigens een leuk moment op, omdat we de grens overgingen met een nederlands, belgisch, engels, én diplomatiek paspoort - een internationaal gezelschap waren we dus zeker! In november is het grote toeristenseizoen blijkbaar voorbij, en dus hebben we kunnen genieten van Venetie met heerlijk weer en korte wachttijden :). Na deze mooie dingen te hebben gezien (vooral de basiliek is prachtig, het plafond is 1 groot mozaiek en ik word al moe als ik bedenk wat een vreselijk lang werk dat moet zijn geweest), moesten we nog een onderdeel van de Biennale zien (mijn moeder valt onder de Biennale-groep 'wil ik nog heen'): de expositie Artempo. Deze expositie (van een Belgische kunstverzamelaar) combineert oude kunstwerken met moderne stukken. Dit gaf een heel leuk effect. Zo stonden er in één kamer Maya-beelden, een tafel gemaakt van alleen leer en botten, een opgezet Maori-hoofd, abstracte schilderijen en antieke meubels. Alles zeer leuk en vooral erg origineel.

Na een drukke vermoeiende, maar kunst-verantwoorde dag nam ik de trein weer terug naar Bologna, en vertrokken mam, Fie en Anna weer naar Ljubljana.
P.S.: als laatste hieronder na ouderlijk verzoek nog een foto van de Groffens uniti a Bologna, als bewijs dat ze er toch echt zijn geweest!